mərkəzinə... Bəs yaxşı onun burda nə işi vardı axı?! Diqqətlə ona baxırdım. Hətta buraya nə üçün gəldiyimi belə unutmuşdum... Yeniyetmə oğlanlar kimi ürəyimin atışı belə sürətlənmişdi... Anidən Günel də mənim tərəfə baxdığı zaman baxışlarımız toqquşmuşdu.. Günel təəccüblə mənə baxaraq öncə tərəddüd etmiş, sonra isə mənə yaxınlaşmış və:
- Rauf?! Sənin burda nə işin var? Yoxsa?! deyərək qaşlarını çatmışdı..

- Sənə də salam Günel xanım. Aradan illər keçib, amma görünür sən hələ də salam verməyə öyrənməmisən...

- Salam Rauf, salam. Sadəcə bir anda səni burda, qarşımda görüb çox təəccübləndim...

- Düzü elə mən də səni burda görüb təəccübləndim deyə Rauf dilləndi...

Günel əli ilə universiteti işarə edərək:
- Mən burda oxuyuram Rauf bəy. Mənim burda olmağım təəcüblü deyil, əksinə tam təbiidir...

Rauf:
- Affərin! Demək sonunda oxumağın ailə qurmaqdan daha önəmli olduğunu anladın! deyərək təbəssüm etmişdi... Günel bu sözdən tutulsa da özünü sındırmayıb:
- Hər ikisi önəmlidi məncə deyərək - guya öz aləmində Raufa xoşbəxt olduğunu sübut etmək istəmişdi..

***
Raufu Günel ilə söhbət edərkən gördüyümdə sanki başımdan aşağı qaynar sular tökülmüşdü.

- Axı bu necə ola bilərdi? Onun Raufun yanında nə işi vardı?! Yoxsa mənim nişanlım olduğunu bilib, ona haqqımda nəsə deyirdi?! deyə ağlımda min-bir sual dolaşıb dururdu..

Nəzrinin:
- Ay qız, burda nə durub gözlərini döyürsən? Get yaxınlaş gör qarnının ağrısı nədir?! deməyi ilə sanki yenidən özümə gəlib onlara tərəf addımladım... Raufa yaxınlaşıb salam verdiyimdə Günel bir anda təəcüblə gah mənə, gah Raufa baxmağa başladı... Rauf öncə mənim salamımı alıb sonra ona sual dolu baxışlarla baxan Günelə:
- Tanış ol, nişanlım Pərvanə. Bu isə Günel demək istəyirdi ki, mən onu qabaqlayıb:
- Güneldi, tanıyıram... Çünki qrup yoldaşımdi deyib bir qaşımı çatdım...

Rauf:
- Doğurdan? Təsadüfə bax! - deyərək gülməyə başladı. İlk dəfə idi ki, onu belə ürəklə gülən görürdüm...

Günel gözlərini bərəldərək:
-