- Nişanlın??? deyə təəccüb dolu baxışlarla Raufa baxdı...

Rauf:
- Hə, necə bəyəm? deyərək sanki mənimlə ona açıq verirdi...

Günel isə gözləri dolaraq:
- Heç, xoşbəxt olun! Mən gedim artıq deyib udqundu. Elə getmək istəyirdi ki, Rauf:
- Evə gedirsənsə səni də aparaq - deyərək maşına işarə etdi...

İçimdə əsəbdən vulkanlar püskürsə də özümü sakit aparmağa və burda nə baş verdiyini anlamağa çalışırdım... Amma özümü də sındırıb "Bəs siz hardan tanışsınız?!" deyə də soruşmurdum...

Mən Günelin bu təklifi rədd edəcəyini düşündüyüm halda o sırtıqcasına razılaşmışdı... Yolboyu Günelin ünvanı deməyi xaric heç kim danışmamışdı... Dişlərimlə dodağımı didməkdən artıq yara etmişdim. Az sonra Güneli yaşadığı ünvana düşürüb yenidən yola qoyulmuşduq...

Mən Raufun mənə bir açıqlama verməyinə ümid etsəm də o susurdu... Rauf maşını blokun qarşısında saxlayıb düşməyimi gözləsə də mənim tərpənmədiyimi görüb sual dolu baxışlarla mənə baxdı. O özü də çox əla bilirdi ki, mən ondan bir açıqlama gözləyirəm. Amma o bundan qaçmağa çalışırdı... Onun dillənmədiyini görüb:
- Səncə sən mənə bir açıqlama borclu deyilsən? deyərək onun gözlərinə baxdım...

-Borclu?! Mənim dünyada heç kimə borcum yoxdu! Hələ sənə heç yoxdu! deyə səsinin tonunu qaldıraraq gözlərini qaçırdı... O bu hərəkəti ilə qabaqdangəlmişlik edib, öz aləmində məni susduracağını zənn edirdi...

Əlimi tərs çevirərək ona nişan üzüyünü göstərib:
- Biz nişanlıyıq Rauf! Əgər unutmusansa bu da onun sübutudur! Və sən əlbətdə mənə Güneli hardan tanıdığının və niyə onu evinə apardığının açıqlamasını verməlisən! deyərək mən də səs tonumu qaldırmışdım. Bu cürəti özümdə necə tapmışdım, buna mən də məəttəl qalmışdım...

Rauf guya sohbətin Güneldən getdiyini indi başa düşürmüş kimi:
- Həəə, onu deyirsən?! Mən də deyirəm bu nə danışır?! Qeyri-adi bir tanışlıq yoxdur. Biz həm bir məktəbdə oxumuşuq, həm də qonşu olmuşuq. Sonra Günel ailə qurdu və onlar başqa yerə köçdülər. Borcumu ödədim? - deyərək çiyinlərini