çəkdi...

Mənim bir anda:
- Boşanıb.... deməyimlə Rauf:

- Nə?! Kim?! Necəəə?! deyə kəkələməyə başladı...

- Deyirəm ki, Günel artıq ailəli deyil, boşanıb! Nəysə mən gedim! - deyərək maşından enib evə doğru getmişdim... Hər dəfə məni evə gətirəndə ona evə qalxmağı təklif etsəm də bu dəfə etməmişdim və arxama belə baxmadan bloka daxil olub evə qalxmışdım..

Rauf isə eşitdiyi sözün şokundan hələ də yerində donub qalmışdı. Əslində Raufun Güneli evə aparmaq məqsədi onun ünvanını öyrənmək idi. Heç özü də bilmirdi bu onun nəyinə lazım idi... Sadəcə sonradan bu atdığı addıma peşman olmuşdu. Axı o Günel ailəli bilirdi... Bu da Raufa yaraşmazdı. Amma indi Pərvanənin Günelin boşandığını söyləməyilə öz aləmində çəkdiyi vicdan əzabından qurtulmuşdu... Hətta çiynindəki ağır yüklər belə götürülmüşdü...

Günel isə evə gələr-gəlməz özünü yatağına atıb hönkürtü ilə ağlamağa başlamışdı... Bu nəyin göz yaşı idi?! Nəyə görə idi?! Heç özü də bilmirdi... Amma bildiyi bir şey var idi. O da bu gün Raufu gördükdən sonra onu Pərvanəyə dəli kimi qısqanmağı idi.... Raufun acığına ilk gələn elçiyə "Hə!" deyib ailə qurduğu üçün çox peşman idi... Amma Rauf da onu sevdiyi halda ona qarşı heç bir addım atmamışdı... Bax bu idi Güneli yandıran... İndi isə o nişanlı idi... Bəlkə də çox xoşbəxt idi...

***
Güneli gördüyü gündən Rauf demək olar ki, hər gün Pərvanəni dərsə aparıb gətirirdi. Amma o gündən bir dəfə də olsa nə səhər, nə də günorta Güneli görə bilməmişdi... Günel özü də sanki Raufun gözünə görünmək istəmirdi... Buna görə də o dərsdən hamıdan gec çıxırdı... Rauf bir neçə dəfə Pərvanədən Günel haqqında soruşmaq istəsə də sonradan bu fikrindən dönmüşdü...

Pərvanə isə hələ də vaxtilə Raufun Günel ilə sevgili olduğundan xəbərsiz idi... Amma içində bəzi şübhələr yaranmışdı... Bu haqda Günellə danışmaq istəsə də Nəzrin ona izin verməmiş:
- Dəlisən ay qız?! Özünü alçaltma. Sonra deyəcək ki, Rauf onu sevmir! deyərək onu fikrindən döndərmişdi...

***
Birinci kursu bitirməyimə