ə az qalmışdı. İngilis dilini daha da inkişaf etdirmək üçün həm tərcümə mərkəzlərindən birində dərs deyir, həm də artıq evdə uşaq hazırlaşdırırdım. Atam nə qədər:
- Qızım sənin pula ehtiyacınmı var işləyirsən? deyə məni tənbeh etsə də mən buna məhəl qoymurdum. Çünki işləmək mənə dili daha da təkmilləşdirmək üçün lazım idi və mən gələcəkdə başqa ölkədə yaşamağı arzu edirdim... Əlbətdə ki, məsələ pulda deyildi...

Raufla münasibətimiz isə yenə də əvvəlki kimi davam edirdi... Hətta Nəzrinə:
- Biz bacı qardaşıq elə bil, evlənəndə necə olacaq bilmirəm deyib dururdum. O da hər dəfəsində mənim bu sözümə gülüb:
- Yaxşı olacaq! deyə mənə yalançı təsəllilər verirdi... Əslində o da münasibətimizdə bir şeylərin düz getmədiyinin fərqində idi....

***
Güneli gördüyüm gündən bəri bütün fikirlərim alt-üst olmuşdu... Onu düşünmədiyim bir anım belə yox idi... Nə evdə, nə işdə qərar tuta bilmirdim... Hər gün onu yenidən görmək ümidi ilə Pərvanənin dalınca gedir, amma hər dəfəsində də onu görməyib məyus olurdum. Görəsən nə baş vermişdi?! Bəlkə daha universitetə gəlmirdi?! Lənət olsun, Pərvanədən də heç nə soruşa bilməzdim... Qərar vermişdim. Bu gün onu yenə görməsəm evlərinin önünə gedəcəkdim... Çünki bu gün Pərvanənin bu illik universitetdə son günü idi...

İşlərimi yekunlaşdırıb yenidən universitetə gəlmişdim. Tez-tez saata baxır, bir an öncə Pərvanənin çıxmağını gözləyirdim. Onu evə ötürüb ordan Günel gilin məhəlləsinə gedəcəkdim. Bir anda başımı qaldıranda Günelin də Pərvanəgillə gəldiyini görüb qeyri-ixtiyarı gülümsəmiş və onlara tərəf getmişdim. Pərvanə məni görüb təəccüblənmişdi. Çünki ilk dəfə idi mən onun qarşısına gedirdim.. Onlarla salamlaşıb, gözucu Güneli süzmüşdüm... Pərvanə qızlarla sağollaşmaq istəyirdi ki:
- İstəyirsən qızları gedəcəkləri yerə qədər aparaq?! - deyərək Günelin və Nəzrinin də bizimlə gəlməyini təklif etmişdim. Pərvanə heyrətlənsə də "Olar!" deyərək etiraz etməmişdi... Çünki bu bir ildə ikinci təklif idi ki, məndən gəlirdi...

Pərvanə öndə