Eşq "Pərvanə"si (Real)


Bölüm 5...

Öyrəşmək zamanla mümkündür, amma unutmaq imkansızdır... Bəzən birini unutmaq üçün illərini verərsən, hətta unutdum zənn edərsən.... Amma bir gün onu yenidən qarşında görüb bütün cəhdlərinin boşuna olduğunun fərqinə vararsan... Üstəlik əlinin-qolunun bağlı olduğu bir anda.... Bax həmin o an, dünya başına yıxılar... Sən isə o dağıntıların altında çırpınıb durarsan...

***

Maşından enib saata baxdığımda 1-ə 15 dəqiqə qalmışdı... Hələ çıxmaqlarına beş dəqiqə vardı.. Maşına söykənib qollarımı carpazlayaraq dərin düşüncəyə dalmışdım...

- Axı mənim burda nə işim vardı?! Niyə mən bu qədər zəiflik edirdim?! Həm Pərvanənin, həm də özümün həyatını puç edirdim. Boş yerə qıza da ümid verdim dünən! Ahhh Rauf, ahh! deyə öz-özümə danışıb dururdum ki, artıq tələbələr bir-bir çıxmağa başlamışdılar.

Universitetdən çıxıb, deyib gülə-gülə gəlib yanımdan ötən tələbələri bir-bir gözümlə ötürür və öz tələbəlik illərimi xatırlayıb öz-özümə təbəssüm edirdim... Baxmayaraq ki, universiteti bitirməyimdən elə də çox zaman keçməmişdi, amma mənim hələ də tələbə olmaq üçün burnumun ucu göynəyirdi... Qapıdan çıxan tələbələrin içində bir anda onu görüb qeyri-ixtiyarı 2-3 dəfə gözümü döyəcləyərək, başımı sağa-sola tərpətmişdim. Deyəsən dəli olurdum. Bu necə ola bilərdi axı? Yenidən diqqətlə baxdığımda yanılmadığımı anlamışdım. Bu o idi, Günel idi...

Heç dəyişməmişdi... Bu günəş kimi sarı saçlara və dəniz kimi mavi gözlərə sahib qadını minlərlə insanın içindən seçə bilərdim... İlahi necə də darıxmışdım onun üçün... Bu həsrəti indi bütün çılpaqlığı ilə içimdə hiss etmişdim...

Məktəbi bitirər-bitirməz yeni evə köçmüşdülər və onunla tamamilə əlaqəm itmişdi... Sonra isə onun ailə qurduğunu öyrənmişdim. Rəsmən yıxılmışdım, zorla toparlanıb, guya onu unutmağa çalışırdım...Ötən illər ərzində bu kiçik şəhərdə bir dəfə də olsun qarşıma çıxmamışdı... İndi yenə qarşımda idi... İllər sonra tam da nişanlanmışkən, yenidən ildırım kimi düşmüşdü həyatımın