mütləq danış Pərim, çəkinmə! Belə davam etsən hələ çox ağlayacaqsan - deyə onu tənbeh etdi... Əslində Nəzrin də bilirdi ki, Raufla Pəravənin münasibəti çox davam etməyəcək. Sadəcə bunu ona deyib qəlbini qıra bilmirdi. Bəlkə özünün görə biləcəyini zənn edirdi. Lakin Pərvanə ona o qədər aşiq idi ki, artıq gözləri kor olmuşdu. Bəlkə o da Raufun onu sevmədiyinin fərqində idi, amma ürəyinə də əmr edə bilmirdi. Rauf Günel gilin evinə doğru yol almışdı. Əslində etdiyi yalnışın fərqində idi. Amma ox yaydan çıxmışdı... Bir az yol qət etdikdən sonra Rauf hələ də Günelin danışmadığını və başını pəncərəyə söykəyib yolu izlədiyini görüb özü sözə başladı... - Necə gedir dərslərin? O verdiyi sualın çox mənasız olduğunun fərqində idi. Ancaq bir yerlərdən başlamalı idi... Günel güzgüdən ona baxan Raufa ani nəzər salaraq: - Pis deyil deyib, yenidən yola baxmağa davam etdi... Raufun bir anda: - Çoxdan boşanmısan? Səbəb nə idi? deyə söhbətə davam etməsilə Günelin gözləri dolmuşdu və Raufa tərs-tərs baxıb ona cavab vermədən yenidən üzünü çevirmişdi... Rauf belə olmayacağını anlayıb bir anda sükanı çevərək əks istiqamətdə getməyə başlamışdı... Günel bunu görüb: - Eyy, hara belə?! Bizim ev bu tərəfdə deyil!- deyə səsini yüksəltdiyində Rauf: - Danışmalıyıq! deyərək qaza basıb sürəti daha da artırmışdı... Günel: - Demək Pərvanəyə yalan dedin! Hamınız bir bezin qırağısınız! deyərək istehza ilə başını yelləyib yenidən yolu izləməyə davam etmişdi... Rauf sakit və gözdən uzaq bir yerə sürüb maşını saxladı... Maşından enib Günelə də: - Gəl! deyərək yanına çağırdı... Günel maşından enib Raufun yanına gələrək : - Eşidirəm səni! Buyur danış! Ötüb keçən bu qədər ildən sonra nə danışacaqsansa?! deyə dodağının altında donquldandı... Rauf hardan, necə başlayacağını bilmədən biraz sükut etdikdən sonra gözlərini Günelin gözlərindən qaçıraraq uzağa zillədi və: - Nələr baş verib həyatında danış mənə, xahiş edirəm! deyə sözə başladı... - Niyə?! Başıma ucurdugun həyatımın dağıntılarınnı toplamaq sənəmi