i qalıb?! Yoxsa qanaması heç durmayan yaramı sarmaq sənəmi düşər? deyə kinayə ilə cavab verdi... - Yox, mən! deyib ardını gətirə bilmədi. Günel isə: - Nə mən Rauf?! Nə mən?! - Mən sadəcə haqqında hər şeyi bilmək istəyirəm.... - Niyə axı? Niyə? Sən artıq nişanlı birisən. Xoşbəxt olmağa ilk addımlarını atmısan və sənin burda mənimlə danışmağın belə Pərvanəyə xəyanətdir. Bunun fərqindəsən?! - Mən xoşbəxt deyiləm Günel, deyiləm! Məgər bu qıraqdan baxanda hiss olunmur?! - Necə yəni xoşbəxt deyilsən?! 3 ay qabaq nişanlını mənə təqdim edəndə gözlərinin içi gülürdü... Rauf bir anda: - Mən onu sevmirəm Günel! Sevmirəm! Anlayırsan bunu?! Sev-mi-rəmmm deyərək bağırdı... Günel tutulub: - Bəs?! Bəs sevmirsənsə niyə nişanlanmısan?!. Sevmədiyin birinin həyatı ilə niyə oynayırsan?! Axı o sənə dəlilər kimi aşiqdir. Sən bunu görməyəcək qədər korsan?! - Sənə hər şeyi danışacam, amma öncə sən hər şeyi mənə danış! Niyə belə tez ailə qurdun və niyə bu qədər tez ayrıldın?! Sən ki, əlaçı idin. Niyə axı oxumağı deyil, ərə getməyi seçdin? Hara tələsirdin axı?! - Niyə, niyə, niyə, niyə?! Sənə görə Rauf! Sənə görə! Anlayırsan?! Həyatımda baş verən hər şey sənə görədir. Sənə görə! Sən mənə boş ümidlər verdin! Bütün məktəb, bütün qonşular bir-birimizi sevdiyimizi bilirdi. Anam belə.... Sən mənə sahib çıxmaq əvəzinə "Mənim hələ evlənmək fikrim yoxdur, oxumalıyam!" dedin. Mən sənə gəl evlənək demirdim. Sadəcə "Anamla danış, bilsin ki, fikrin ciddidir" deyirdim. Mən atasız qızam. Haqqımda söz-söhbət çıxır. Anam onların ağzını yığa bilsin deyirdim. Sən isə qaçmağa üstünlük verdin. Mən də sənin acığına ailə qurdum. Peşmanammı?! Hə, həm də it kimi... Çünki olan mənə oldu... Qıraqdan haqqımda danışanlar isə indi hamısı isti yuvalarında xoşbəxtdir. Mən isə boşanmış damğası yeyib oturmuşam! Rauf üzgün səslə: - Bəs niyə ayrıldınız? deyə soruşdu... - Yola gedə bilmədik! 2 il Cəhənnəm əzabı yaşadım, amma daha tab gətirə bilmədim... Haqqımda artıq-əskik danışacaqlarını bilə-bilə boşandım. Amma önümə məqsəd