qoydum. Düz bir il gecə-gündüz hazırlaşıb yenidən imtahan verdim və gördüyün kimi qəbul olundum... Mən yaşadığım hər şeyə rəğmən yıxılmadım Rauf. Əksinə daha da qüvvətləndim.... Necə deyərlər öldürməyən acı qüvvətləndirir! - Mən, mən çox üzgünəm Günel! Belə olsun istəməzdim. Amma mənim atam Pərvanə doğulanda məni onunla "göbək kəsdi"dir, "söz qoydu"dur, nədir ondan etmişdi... Və illər keçməsinə baxmayaraq verdiyi sözü də yerinə yetirdi, bizi məcbur nişanladı... Bəlkə sən ailə qurmasan zamanla mən atamı yumşaldardım. Amma sən mənə arxanı döndün. Mənə heç bir şans buraxmadın... Mən hələ də, ilk günki kimi aşiqəm sənə. Səni unuda bilmirəm Günel! İnan doğru sözümdür... Mən əziyyət çəkirəm, mənə çox çətindir.... - Arxamı döndüm, şans buraxmadım.... Heç olmasa sən nə danışdığının fərqindəsən? Bilirsən Rauf, Pərvanə ilə universitetdə ilk gün tanış olanda ona "Hara tələsirdin? Niyə belə tez nişanlanmısan?" deyə sual verdim. O isə məni yalnış anladı... Hətta məndən incidi. Amma indi görürəm ki, mən elə düz demişəm. Hətta az belə demişəm. Sən mənimlə oynadığın kimi onunla da oynayırsan. Əgər sevmirsənsə niyə bədbəxt edirsən camaatın qızını? Hə?! Niyə?! İllər sonra o da mənim kimi boşanmış damğası yesin deyəmii?! Yoxsa gedib intihar etsin deyəmi?! - Atama qarşı çıxa bilmədim Günel, çıxa bilmədim... Bizim ailədə atanın sözü qanundur anlayırsan? Məni övladlıqdan silərdi.... - Mən sənin üçün nə edə bilərəm Rauf? Məni bura niyə gətirmisən? Gəlim mənmi sənin atanla danışım?! Çox gülüncsən! Gedək, məni evə apar xahiş edirəm. Bura gəlib söhbət etməyimiz belə mənasız idi - deyə Günel sərt şəkildə dilləndi... Rauf artıq heç nə deməyib maşına doğru getməyə başladı. Günel də maşına əyləşdikdən sonra mühərriki işə salıb yola düşdülər... Rauf Güneli evə aparıb ötürdükdən sonra ordan evə deyil, bir bara getmişdi... Telefonunu da söndürüb özünü içkinin ağuşuna atmışdı... Axşam olmuşdu. Artıq Raufun zəng edən vaxtı idi. Pərvanə evin içində var-gəl edib dururdu. İçini qurd kimi yeyib