Eşq "Pərvanə"si (Real)

Bölüm 6....

Həyat bumeranqdır... İnsanın əməlləri də həmçinin.... İnsan etdikləri əməllərini nə qədər uzağa atsa da, mütləq özünə qayıdacaq... İstər yaxşı, istərsə də pis... Bu gün bir qəlb qıracaq, sabah həyat o qəlbin acısını ondan ciyərini sökə-sökə alacaq... Heç kim bu həyatda yaşatdığını yaşamadan ölməyəcək! *** Əsəblə bloka girib evə qalxmışdım. Əhvalım o qədər pis idi ki, sözlə ifadə etmək mümkün deyildi... Evə girər-girməz telefonu götürüb Nəzrinə zəng etmişdim. Xoşbəxtlikdən evdə heç kim yox idi... Nəzrin ona bu qədər tez zəng etdiyimi görüb telefonu açan kimi: - Nədi gözəllik?! Deyəsən mənsiz qala bilmirsən ha! deyərək zarafat etməyə başlamışdı.... Mən isə hıçqırıqlara boğularaq sadəcə: - Nəzrin mən çox pisəm, çox! - deyə bilmişdim. Telefonun o biri ucundan Nəzrinin: - Pəriş nə olub? Qorxutma məni! Ay qız cavab ver! Nə olub deyirəm sənə?! dediyini eşitsəm də ağlamaqdan ona cavab verə bilmirdim.... Yalnız iç çəkə-çəkə ağlayırdım... Nəzrin isə elə hey suallar verib mənim danışmağım üçün təkid edirdi... Biraz ağladıqdan sonra toxtayıb ona Raufun Günellə getdiyini söyləmişdim... Nəzrin: - Necə yeni Günellə getdi?! Bəs sən niyə buna izin verdin?! Yox Pəri belə olmaz! Deyəsən o sənin üzünü çox yumşaq görüb. Mən ona bir dərs verərdim, amma nə isə deyərək əsəbləşmişdi... - Məndən soruşan oldu ki?! Səni düşürəndən sonra maşını birbaşa bizə sürdü. Günel gilin evinə yaxın kiminləsə görüşü olduğunu deyib söhbəti bağladı... Nə deyə bilərdim ki?! Nəzrin öz-özünə: - Ahh Rauf, ahhh! Heyif ki, sənin güzgüdən Günelə o baxışlarını mən gördüm... Kaş ki, Pərvanə də görərdi! Görəsən sən nə etməyə çalışırsan?! deyə əsəblə pıçıldadı və biraz sükut etdikdən sonra yenidən Pərvanəyə ürək-dirək verməyə başladı... Çünki əlindən başqa bir şey gəlmirdi... Baxmayaraq ki, ikisi də eyni yaşda idi, amma Nəzrin Pərvanədən daha təmkinli və soyuqqanlı idi... Pərvanə ilə uzun-uzun danışıb söhbət etdikdən sonra sakitləşdiyini görüb: - Amma sən Raufla bu haqda