Artıq başına bir iş gəldiyini düşünür, öz-özümə ssenarilər qurub dəli olurdum...

Zaman xeyli irəliləmişdi... Telefonu götürüb Raufu son dəfə yenə yığdım. Bir anda eşitdiyim çağrı səsi sevinməyimə səbəb olsa da, sevincim çox sürməmişdi... Çünki Rauf telefonu açmamışdı... Öz-özümə:
- Ən azından artıq ona zəng çatır, demək ki, başına bir iş gəlməyib deyərək yerimə uzanıb, bəlkə Rauf geri zəng edər ümidi ilə telefonu əlimdə saxlamışdım...

Gözlərimi tavana dikib olub bitənləri düşünürdüm. Raufun mənə qarşı soyuqluğunu, laqeyidliklərini, mənimlə bir sevgili kimi maraqlanmadığını, hər şeyi beynimdə götür qoy edirdim. Deyəsən mən özüm də əslində Raufun məni sevmədiyinin fərqində idim. Sadəcə artıq gec idi. Mən ona dəlilər kimi aşiq idim. Nə olursa olsun, amma yanımda olsun prinsipi ilə yaşayır və gələcək gözüyaşlı günlərimə imza atırdım. Bilirəm bu həm eqoistlik, həm də özümü sonsuza kimi bədbəxt etmək dəmək idi... Amma mən bir yola girmişdim və geriyə dönməyə heç niyyətim yox idi.... Beləcə bunları düşünərək nə qədər Raufdan zəng gözləsəm də, o mənə geri zəng etməmiş və mən telefon əlimdə yatıb qalmışdım....

Rauf isə gecə evə çox gec və olduqca sərxoş qayıtmışdı. Telefonu açmağı ilə Pərvanədən gələn zəngi görsə də buna məhəl qoymadan zəngə cavab verməmişdi. Gəldiyində Bəsti xanım yatmamış, onu gözləyirdi və Raufu ilk dəfə idi sərxoş görürdü... Öncə onu sorğu-sual etmək istəsə də bunun mənasız olduğunu anlayıb, söhbəti sabaha saxlamışdı... Xoşbəxtlikdən Eldar bəy xaricdə, iş səyahətində idi... Yoxsa Raufu bu halda görsə onun üçün heç də yaxşı olmayacaqdı...

Günel isə Nəzrinin zəngindən sonra Raufun ona qarşı hisslərinin həqiqiliyindən artıq əmin olmuşdu. O da Raufu sevirdi. Hətta boşanmağının səbəblərindən biri məhz elə Rauf idi... Əlinə telefonu alıb, onu evə ötürəndə Raufun kağıza yazıb ona verdiyi nömrəyə zəng etmək istəsə də yenidən telefonu kənara atıb:
- Ahh Rauf, ahhh! Hər şey başqa cür ola bilərdi... Sənin zəifliyin ucbatından gör nə hallara qaldıq.