Eşq "Pərvanə"si (Real)

Bölüm 7....

Taleyin qisməti rast saldı bizi.
Yolumuz hardasa qırılacaqsa,
İtirəcəyiksə,bir-birimizi,
Xatirəm yadında qalmayacaqsa,
Bu əllər mənimki olmayacaqsa,
Bu tellər mənimki olmayacaqsa,
Gəl məni,özünə öyrətmə məni,
Hicran qorxusuyla göynətmə məni.
Əlimi saçına öyrətmə belə,
Gözümü gözünə öyrətmə belə,
Üzümü üzünə öyrətmə belə...

Mən bir az baharlı budaq kimiyəm,
Bir az da sadəlövh uşaq kimiyəm.
Bala atasına qovuşan kimi,
Leylək yuvasına yovuşan kimi,
Arı gül-çiçəyə uyuşan kimi,
Eh,mən də adama tez yovuşanam,
Sevgi atəşində tez alışanam.
Amma ki,sönməyim çox çətin olur-
Sevgidən dönməyim çox çətin olur,
Öyrətmə özünə,öyrətmə məni.

Bəlkə gözləmirdik bu xoş görüşü,
Yaman qəribədir dünyanın işi;
Heç vaxt yollarında dayanmadığın,
Heç həndəvərində dolanmadığın
Gəlib birdən sənə nə şirin olur!
Ömrünün içində ömür doğulur.
Bu şirinim acı olacaq isə,
Bir qismət çiçəyim solacaq isə,
Öyrətmə özünə,öyrətmə məni.

Könlümdə yerin var,qopmaz yerindən,
Bir əkiz ləçəyi,haça budağı
Ayırmaq olmursa biri-birindən,
Məni də ayırmaq çətindir,axı
Öyrətmə özünə,öyrətmə məni.

Yox buna taqətim,yox buna tabım,
Əlimi əlindən üzmək əzabım,
Sonra bu əzaba dözmək əzabım…
Yoxsa da,könlümün sınıqları var-
Hicranın köz basmış yanıqları var
Mənim dərdlərimin ayaqları var-
Harda olsa,gəlib tapacaq məni.
Yaxud yandıracaq bu alov səni
Gəl məni özünə öyrətmə belə,
Əlimi əlinə öyrətmə belə,
Gözümü gözünə öyrətmə belə…

***
Nişanlı olduğumuz gündən bu günə kimi bir-iki dəfəni çıxmaq şərtilə demək olar ki, mən heç vaxt Raufa zəng etməmişdim. Çünki hər zaman o özü mənə zəng edərdi... Amma bu gün onun mənə zəng etməməyi, üstəlik Bəsti xalanın zəngi məni ona zəng etməyə vadar etmişdi... Telefonu götürüb bir neçə dəfə yığsam da eşitdiyim cümlə "Bu nömrəyə zəng çatmır!" idi... Artıq durmadan ard-arda bəlkə yüz dəfə yığmışdım. Amma dəyişən bir şey yox idi... Əvvəlcə Raufa əsəbləşsəm də, sonradan narahat olmağa başlamışdım.