r yanan o saf gözləri ilə mənə baxdı... - Sən məndən də gözəl olacaqsan fındıq qurdum - deyərək burnunu sıxıb üzündən öpdüm və ayaqqabılarımı geyinib anam və Ləmanla sağollaşaraq aşağı endim. Rauf maşından enib məni başdan aşağı süzdükdən sonra qapını açıb: - Buyur! dedi.. Görünür ətrafdakılar "sənə qırmızı rəng çox yaraşır" dediklərində haqlı idilər. Çünki ilk dəfə idi ki, Rauf mənə belə baxırdı... Onun məni belə süzməyindən utanmadım desəm, yalan olardı... Amma bir tərəfdən də çox xoşum gəldi... Az sonra Rauf maşını Bakının sayılıb seçilən restoranlarından birinin qarşısında saxladı. İçəri keçib əvvəlcədən reservasiya olunmuş yerimizdə əyləşdik. Rauf menyunun birini mənə uzadaraq: - Burda "adana kababı" olmur xanım qız. Bax, özünə yeməyə bir şey seç! dedi... Menyunu açaraq: - Demək "adana kababı" sevdiyimi unutmayıb! deyə öz-özümə təbəssüm edərək dodağımı dişlədim... Sifarişlərimizi verdikdən sonra Rauf: - Buyur Pərvanə, səni dinləyirəm. Yeməklər gələnə kimi söhbətimizi edək - deyərək gözlərimin içinə baxdı. Həyəcandan ürəyim tez-tez döyünürdü. Barmaqlarımı bir-birinə keçirib həyəcanımı öldürmək və sözə başlamaq istəsəm də hardan başlayacağımı bilmirdim. Rauf gözünü çəkmədən mənə baxır və ağzımdan çıxacaq kəliməni gözləyirdi. Mən isə sanki günahkar mənəm kimi başımı aşağı salıb beynimdə cümlələr qururdum. Bu söhbətə başlamaq üçün dünən olanları yadıma saldım. Raufun Günellə tək getməyi və Nəzrinin "Raufla mütləq bu haqda danış!" sözünü xatırlayıb cəsarətimi toplayaraq: - Rauf, sohbəti çox uzatmaq istəmirəm. Sadəcə sənə bir sual verəcəm və səndən dürüst cavab gözləyirəm... Rauf qaşlarını düyünləyərək mənə daha diqqətlə baxaraq: - Nə sual? dedi... - Günellə aranızda nə var? Və ya əvvəllər nə olub? Çünki bu adi qonşu münasibətinə bənzəmir. Onu görən gündən sən sən deyilsən. Və dünən olanlar deyə - davam etmək istəyirdim ki, Rauf anidən sözümü kəsib: - Dünən olanlar nə Pərvanə, dünən olanlar nə?! deyə qışqırmağa başladı... Düzü onun bu cür reaksiya verəcəyini