gözləmirdim və bir anda hər kəsin dönüb biz tərəfə baxmağı qulaqlarıma qədər qızarmağıma səbəb olmuşdu. Raufa sakitcə: - Şitttt, sakit ol! Hamı bizə baxır - desəm də Rauf buna məhəl qoymayıb: - Cəhənnəmə baxsınlar. Mən sözü bir dəfə deyirəm. Sənə dedimsə qonşudur demək ki, elədir. Artıq sorğu-suala nə hacət var?! Buna görə mənimlə görüşmək istəyirdin? deyə yenə səsini ucaltdı... Artıq ətrafdakılar bizə baxmaqla qalmır, narazılıq əlaməti olaraq başlarını belə tərpədirdilər. O qədər çox utanmışdım ki, o an kaş yer yarılardı yerin dibinə girərdim. Amma görünür bu Raufun vecinə belə deyildi... Onun belə etməyi mənim hirsimi bir az da artırmışdı və onun cavabını mütləq verməli idim... - Mənə səsini yüksəltmə Rauf! Məncə gizli bir şey olmasa bu sualıma normal cavab verə bilərdin dediyim anda Raufun yumruğunu yığdığını və üz əzələlərinin dartıldığını gorub: - Əgər yenə səsini yüksəltsən durub gedəcəm. Bəsdi, yetəri qədər rəzil olduq - dedim. Sanki Rauf elə bunu istəyirmiş kimi yenidən canavara döndü və: - Mən rəzil olmamışam, sən özün özünü rəzil edirsən. Sanki cinayət işləmişəm. Özümü lap məhkəmə salonunda hiss etdim. Gah deyir mənə borclusan, gah deyir dürüst cavab ver - deyə yenə də yüksək səslə danışmağa davam edirdi ki, daha artıq dözə bilməyib ayağa qalxaraq restoranı tərk etdim. Bulud kimi dolmuşdum və Raufun göz yaşlarımı görməyini heç istəmirdim. Onun da ardımca gəldiyini görüb addımlarımı daha da sürətləndirdim. Rauf onu gözləyəcəyimi zənn etsə də qarşıma çıxan ilk taksiyə minərək evə doğru yol aldım. Taksiyə oturar oturmaz göz yaşlarımı sərbəst buraxdım. Hətta o həddə çatmışdım ki, taksidə olduğuma məhəl qoymadan iç çəkə-çəkə, hıçqırıqlarla ağlayırdım... Evə gəldiyimdə atam da evdə idi və mən nə qədər çalışsam da ağlamaqdan şişmiş gözlərimi ondan gizlədə bilməmişdim. Atam nə baş verdiyini soruşduğunda bir az da kövrəldiyimi görüb mənə başqa sual verməmişdi. Paltarlarımı dəyişmək üçün otağıma keçirdim ki, anam ardımca gəlib: - Qızım nə olub? Bəs dedin Raufla