a yemək yeyəcəyik? Nə oldu birdən-birə belə tez qayıtdın? deyə məni sorğu-sual etməyə başladı. O qədər bikef idim ki, anama: - Ana, sonra danışarıq. İndi bu haqda danışmaq istəmirəm. Yatmaq istəyirəm! - deyərək anamın getməyini istədim.... Anam mənimlə razılaşaraq otaqdan çıxdı... *** Deyirlər insanı ən çox sevdiyi yaralayır. Rauf da danışığı və hərəkətləri ilə məni çox yaralamışdı. Ürəyim yox desə də, ağlım bu nişanı yarıda kəs deyirdi... Bu gecə uzun-uzun düşünüb qərar verəcəkdim... Pəncərədən gecənin qaranlığında yolda şütüyən maşınlara baxaraq fikrə getmişdim. Telefonuma gələn zəng məni fikirdən ayırdı... Nəzrin idi... Kədərli halda telefonu açıb: - Alo! dedim... - Salam Pərim, necəsən? Nəzrinin səsini eşidib yenidən kövrəldim və titrək səslə: - Salam Nəzi deyə bildim... Nəzrin ağladığımı hiss edib: - Nə olub Pərim? Sən yenə ağlayırsan? Yox bu belə olmaz! Deyəsən sənin o nişanlınla mən özüm danışacam - deyə əsəbləşdi... Mənim susduğumu görüb: - Danış görüm nə olub? dedi... Mən ona olanları danışıb: - Nəzi, sən indi mənə de görüm mən onun elə özündən çıxmağı üçün nə etdim axı?! Bir suala cavab vermək bu qədərmi çətindir? deyə Nəzrinin də bu haqda fikrini öyrənmək istədim. Nəzrin: - Həm günahkar, həm də dili var! dedi... - Nə? - Heç deyirəm ki, səni üzür, hələ bir üstə də çıxmağa çalışır. Sən düz etdin onunla bu haqda danışdın. Kişilərin ipini vaxtında yığmasan sonra çətin olacaq... Nəzrinlə bir az da dərdləşib sağollaşmışdıq... Ürəyimin dərinliyində Raufdan zəng gözləsəm də o heç mənə zəng edib nələrisə aydınlaşdırmağa belə cəhd etməmişdi... Bütün gecəni özümü otağa həbs etmişdim... Anam bir neçə dəfə gəlib məni yeməyə dəvət etsə də ona iştahamın olmadığını söyləmiş və otağımdan çıxmamışdım... Anam yenə də edəcəyini etmişdi. Məndən xəbərsiz Bəsti xalaya bəlkə onun olanlardan xəbəri var deyə zəng etmişdi. Amma görünür ondan heç bir məlumat ala bilməmişdi. Səhər yuxudan oyananda Bəsti xala artıq bizdə idi. Onu görüb öncə təəccüblənsəm də sonra anamın işi olduğunu