ı dəyişsə də suyun üzərində heç nə ilə əks olunmayan və görünməyən, yalnız dadları qalan lazımsız sözlər və inanclardan başqa bir şey deyildilər. Dadları var idi, özləri isə görünməz idilər. Təsəllinin dadı var idi, fəqət bu qaranlıq otaqda onlar yox olurdular ,heç dad belə vermirdilər.

Cavidan onun üzünə qapını açan Baharı görəcəyinə əvvəlcədən hazır imiş kimi gülümsündü və dərhal özünü içəri saldı.Baharın dodaqlarında ötəri gülümsəmə parlasa da onun ardınca gələn ərini görər-görməz ifadəsi tamamilə dəyişmişdi.Cavidan bu dəfə hər ikisini diqqətlə izləyirdi.Bahar Yaşara baxışları ilə yad davranırdı.Daha doğrusu onun gözlərində ərinə baxan yeni gəlinin nəzərləri yox idi, əksinə hələ yenicə aşiq olmağa başlayıb, oğrun-oğrun sevdiyinə gizlincə maraq göstərən gənc qız baxışları var idi.Bahar həqiqətən Yaşara diqqətlə baxmaqdan utanır, gah gözlərini endirir ,gah da ərinə sakitcə nəzər salırdı. Yaşar Cavidanın fikirlərindən xəbərdar idi.Onun diqqəti gözündən yayına bilməzdi, çünki bu adamı çox yaxşı tanıyırdı, necə ki bu adam da onu barmaqlarının sayını bildiyi qədər yaxşı bilirdi.Məhz onda daha artıq şübhə yaratmamaq üçün Bahara bu dəfə daha isti davranmaq qərarına gəlir.
-Necəsən?-sualını sanki hər gün verirmiş kimi üzündə hələ bu zamana qədər göstərmədiyi gülümsəmə ilə verərkən Bahar iri gözlərlə Yaşara baxır, verəcəyi cavabı onun özündə tapmaq istəyirdi. "Necəsən?" ən adi sual, hansının ki , cavabında sən sadəcə iki cavabda birini və ya öz variantını (hansinda ki, necə olduğunu ağrılarından tutmuş, halını pozan hər şeyə qədər izah edərək verə bilərsən.) deməlisən.Bu sadə sual Baharın ağac yarmaqlarını andıran göz almacıqlarında böyük izdiham ilə özünü müşayət etdi.Yaşar həyat yoldaşının onu ələ verəcəyini bilirdi, hər halda ona adət etmədiyi xoş davranış ilə şoka salacağı haqqında heç bir xəbər verməmişdi, yoxsa verməli idi??
-Bu gün də bizi öz dadlı sürprizlərin ilə sevindirəcəksən ,hə?- deyib Yaşar anidən əlini Baharın çiyninə ataraq onu özünə tərəf