n ağlından belə keçmirdi.O, bu evdə qala bilməsini həyatının ən böyük hədiyyəsi kimi qarşılayır, Yaşara hər zaman qəlbində minnətdarlıq bildirirdi, bunu üzünə edə bilməsə də...
-Mən onunla bir süfrədə oturub, o palçıqlı əlləri ilə hazırladığı yeməklərdən yeməmək üçün hər axşam evimdən didərgin düşürəm, sən isə hələ getdiyim yerlərə də onun ayaq açmasına imkan yaradıb məni hər şeydən məhrum etmək istəyirsən?Bəsdir daha, başa düşürsən? Bəsdir!- Yuliya ilk dəfə idi ki, bütün qəzəbini, Bahara olan bütün nifrətini çölə tökürdü.Bahar bu nifrətə səbəb olmaq üçün nə etdiyini bilmirdi, lakin nifrət var idi və hər kəlimə ilə Yuliyanın dilindən çıxıb , düz Bahara doğru qarşısı alınmaz epidemiya kimi irəliləyirdi.Onun bədənini əsir alır, Baharın boğazına ,sinəsinə yayılırdı.Sən demə Yuliya bütün bu zaman ərzində baş verənlərdən sonra özü də bilmədən bu qıza qarşı bu qədər əsəbi olmuşdu.
-Ana!- içəri keçən Yaşar son cümlələri eşidər-eşitməz gözləri dolan və artıq ağlamaq üzrə olan Baharı görüb qışqırdı.Yuliya hər nə olursa olsun oğlunun bu məsələyə qarışmayacağını düşünsə də belə görünür ki, yanılmışdı.Yaşar hələ keçən dəfəkindən sonra anasının qəlbini almamış ,ikinci dəfə eyni səhvi edəcəkdi.Axı Yuliya Baharın bu evə gəlməsində narazı olduğu qədər ,hətta daha çox narazı olan Yaşar özü deyildimi? Nə oldu da birdən hər şey dəyişdi?
-Yaşar atan bizi yenə rüsvay etmək fikirinə düşüb.
-Ne baş verib axı?- iki addım irəli gəlib anası ilə üz-üzə dayandı Yaşar, üzünə isə baxmadı Yuliyanın.Səsi olduqca bitkin çıxmışdı, bu məsələlərin onu çox yorduğunu bildirmək istəyirdi tonu ilə.
-Ramiz müəllimin qızının toyuna dəvət aldıq və o, bizə "gəlininizi də görmək istəyirəm" dedi.Mən etiraz edib elə yenicə rüsvayçılıqdan qurtarmaq üçün bir bəhanə gətirməyə hazırlaşırdım ki, atan bu normal bir şey imiş kimi "Əlbətdə, mütləq" deyib razılaşdı ,hələ üstəlik yolda da mənimlə mütləq bu qızı toya aparacaq deyə mübahisə edib.
-Hə, nə olsun ki?- Yaşarın səsində qəzəb və səbrsizlik hiss olundu-