n dərinliklərində Raufun onun nömrəsini alması onu sevindirmişdi. Bir gözü telefonda idi. Raufun nə zaman zəng edəcəyini gözləyirdi. Görəsən Rauf onunla vacib nə danışacaqdı?! Bir tərəfdən Raufdan uzaq qalmaq istəsə də, digər tərəfdən Nəzrinin onun üstünə getməyi, Pərvanənin də onu saymamağı Güneli qıcıqlandırırdı... Öz-özünə: - Dəli şeytan deyir Raufa "Hə!" de qoy dünyanın neçə bucaq olduğunu görsünlər - deyə düşünürdü... Axşam saatlarında Günelin telefonuna tanımadığı nömrədən mesaj gəlmişdi. - Salam. Necəsən? Danışa bilirsən? Raufdu! Mesajı oxuyub gülümsəmişdi... - Hə! deyə cavab yazıb gondərməyilə Raufun zəng etməyi bir olmuşdu... Rauf Günellə uzun-uzun danışdıqdan sonra sabah görüş üçün yer təyin edib sağollaşmışdı. Raufun sevinci yerə göyə sığmırdı. Günel isə özünü Raufa daha da baha satmaq üçün sabahkı görüşə getməməyi və onu süründürməyi düşünürdü. Pərvanə isə bütün bu olanlardan xəbərsiz öz kiçik dünyasında yaşamağa davam edirdi... Səhər Rauf görüş yerinə gəlsə də Günel gəlməmişdi. Rauf dəfələrlə ona zəng etsə də Günel telefona cavab verməmiş, hətta bir neçə dəfə zəngi geri çevirmişdi... Rauf çox əsəbləşsə də özünü ələ alaraq: - Hardasan Günel?! Niyə gəlmədin? Niyə zənglərimə cavab vermirsən? deyə mesaj yazıb göndərmişdi... Çünki Güneli tapmışkən bir də itirmək istəmirdi... Günel isə: - Mənə daha nə zəng et, nə də mesaj yaz! Məni daha narahat etmə! Çıx həyatımdan - deyə cavab yazaraq telefonu söndürmüşdü. Rauf bir neçə dəfə təkrar yığsa da telefonun sönülü olduğunu görüb əsəbindən telefonu yerə çırparaq sındırmışdı... Günelin hərəkəti Raufu çox yandırmışdı. Əsəbi halda: - Sən görərsən Günel! İntiqamım çox ağır olacaq! Mənə yalvaracaqsan! deyərək əlini maşına çırpmışdı... Rauf evə gəldikdən sonra axşam yeməyini yemədən otağına keçmişdi. Bəsti xanım onun əsəbi olduğunu görüb ondan heç bir şey soruşmamışdı.. Rauf otağında var-gəl edərək intiqam almaq üçün beynində planlar qururdu. Təbii ki, intiqamı da yalnız Pərvanə vasitəsilə ala bilərdi... İlk işi