a daha çox bağlanırdı... Bu sevginin ona gətircəklərindən xəbərsiz gələcək haqqında plqurub dururdu... *** Səhər Rauf Pərvanəni dərsə apardıqdan sonra yenidən Günelin gəlişini gözləyirdi. Uzaqdan onu görüb maşını onun yanına sürərək önündə saxlamış və qapını açaraq: - Otur! deyə əmr etmişdi... - Dərsə gecikirəm, nə otur?! desə də Rauf: - Sənə otur dedim! Bir gün dərsə girməsən heç nə olmaz! deyərək səsini yüksəltmişdi... Günel daha heç nə demədən maşına oturmuşdu. Rauf maşını sürərək ordan uzaqlaşıb, dağüstü parka gəlmişdi. İkisi də maşından endikdən sonra dənizi izləyə biləcəkləri bir yerə gəlib səssizcə dayanmışdılar. Bir müddət susqunluq hökm sürdükdən sonra səssizliyi Rauf pozaraq: - Nə etməyə çalışırsan Günel? Nə? Sənə görüş təyin edirəm, gəlmirsən. Zənglərimə cavab vermirsən? Həyatımdan çıx deyirsən, sonra yenidən varlığını xatırladırsan... Artıq səndən baş aça bilmirəm - deyərək Günelin gözlərinə diqqətlə baxdı... Günel: - Mən, mən sadəcə deyirdi ki, Rauf ona yaxın gələrək ona danışmağa imkan vermədi... Barmaqlarının tərsi ilə Günelin üzünü oxşayaraq, baxışlarını onun simasında gəzdirdi... Raufun toxunuşu sayəsində Günel gözlərin yumaraq susmağı seçdi... Rauf barmaqları ilə Günelin üzünə düşən telləri arxaya daraqlayıb, ovcunun içi ilə bir həmlədə boynundan yapışaraq Güneli özünə çəkib dodaqlarına yumuldu.. Onlar artıq xəyanət adlanan, şirin lakin bir o qədər də zəhər kimi dadan şərabdan içərək məst olmuşdular.. Günelin qarşılıq verməyi Raufun ağlını başından almışdı.. Dəqiqələrlə davam edən öpüşdən sonra Rauf Guneldən güclə aralanaraq ehtirasdan xumarlanmış bir cüt gözlərlə qarşılaşmışdı... -Gedək! - deyə Günelin dodaqlarına doğru pıçıldayaraq əlini uzatmışdı... Gunel ya bu əli bir dəfəlik buraxıb bu çirkabdan xilas olacaqdı, ya da ona uzadılan bu əllərdən yapışaraq ömürlük hər kəsin cəhənnəm atəşinə atılaraq yanmasına vəsile