hal.Yaşar isə eşitmirdi.İkinci dəfə də Bahar ona səsləndi ,yenə də fərq etməmişdi.Yaşar sevdiyi qadın üçün nə qədər darıxdığını qolunun gücü ilə göstərməyə çalışırdı, bu bir kişinin əlindən gələn ən yaxşı sübut növü idi.Kim bilir bəlkə gələcəkdə Yaşar bunu Baharın özünə də tədbiq edəcəkdi.
indi isə Nurayı özünə sıxıb ,ruhunda əritmək, yoxa çıxarmaq istəyirdi.Bahar nəfəsinin kəsiləcəyini düşündü.Son həddə Yaşarı var gücü ilə itələyib
-Burax!- deyə səsini yüksəltdi.Bu dəfə ona sizlə müraciət də etməmişdi, bu da həmin "halların" tələb etdiyi xüsusiyyətlərdən biri idi.Yaşarın bəbəkləri yerindən çıxacaq qədər böyümüş, dərisinin rəngi al rəngə boyanmışdı.Hələ nə etdiyini xatırlaya bilmir, qarşısında dayanan qızın niyə təngənəfəs halda qəzəblə ona baxdığını araşdırırdı.Baharın alt dodağı sözünə baxmadan əyilirdi.Onun əsəbi nə Yaşara idi ,nə başqasına, yalnız və yalnız özünə idi.İri addımlar ilə Yaşarın yanından ötüb keçərək hamam otağına girdi və qapını bağladı.Yaşar Nurayın adını çəkdiyini xatırlayaraq əlini boynuna qoymuş və başını arxaya əymişdi.Yer yarıla idi, içinə girəydi. Nədən idi bu bitməyən sevda, nədən idi bu acı verən çilə?
Bahar hamam otağından bir saat sonra çıxdı.Onun orada işi olmasa da ən azından sakitliyinə qovuşmuşdu və hamamın sərin kafeli üzərində dizlərini çənəsinin altında birləşdirərək dirək yaratmış, uzun-uzadı fikirlərə getmişdi. Hərdən fikirlər onu heç bu mövzuda deyil başqa maraqlı xatirələr ilə uzağa aparırdı.Yazda kəndlərində açan çiçəklər ,məktəb vaxtı qızlar ilə gəzdiyi və axşama qədər üzərində oturub kitab oxuduğu çəmənliklər.Həmin xoş güzəranda Bahar saçlarını keçi yığaraq hörürdü.O zamanlar o, hələ çox kiçik və sevimli qızcığaz idi.İndi isə elə deyildi, indi böyümüşdü.İndi onu oğlan qucaqlayanda Bahar hisslər keçirə biləcək qədər böyümüşdü.Hətta oğlanın onu qucaqlamadığını və özünün də həmin oğlanı sevmədiyini bildiyi halda, yəni, ən azından Bahar sevmədiyini düşünürdü, bu düşüncədən daha çox özünü təsəlliyə bənzəsə də, rahatlıq