Bölüm 11

-Şşş, sakit, lazım deyil...- nə deyəcəyini bilmirdi Yaşar.Bahar isə onu heç eşitmirdi. Üzünü Yaşarın sinəsinə sıxıb ,onun köynəyini isladırdı.Yaşar digər əlini qaldırıb onun saçlarını sığalladı.
-Mmən...- Bahar hıçqırıq içərisində bir kəlmə dedi və susdu.Nə deyəcəkdi ki? Bağışla ki, bu qədər axmağam? Bağışla ki, hələ böyüməmişəm və sənə ərə gəlmişəm?
-Lazım deyil- Yaşar pıçıltıya bənzər səslə onu yenidən uzun müddətliyinə Yaşarın deyəcək sözü tapılmadı."Bağışla ki, mənim anam bu qədər qəddardır və mən eşşəyəm" demək bir az yersiz olardı, anaya və özünə hörməti itirmək olmazdı! İkisi də nə qədər müddət bu vəziyyətdə dayandıqlarının fərqində belə deyildilər.Baharın göz yaşları bitmiş ,yerini rahatlıq bəxş edən hıcqırıqlarla dəyişmişdi.Yaşar da ən az onun qədər bu ana çox ehtiyac duyurmuş kimi Baharı hər iki əli ilə özünə sıxaraq şirin xəyallara dalmışdı.Bahar onun üçün əvəzedilməz , yumşaq balinca çevrilmiş kimi onun başını çənəsinin altından dayaq etmisdi. Çənə üçün balıncı ,gülməli olsa da rahatdır. Qıraqdan baxarkən ikisinin də obrazı sevən cütlükləri xatırladırdı,lakin Yaşar sevgilisini qucaqlayarkən başqasını xatırlayan xəyanətkər idi hal-hazırda.Onun qolları arasında yenə Nuray idi, yenə sevdiyi qadın idi...Bahar əri onu belinə sarılaraq özünə daha bərk sıxdığında bunun fərqinə vardı . Yaşar onu qucaqlamırdı, ona vermirdi bu sevgini, qayğını.Yenə də aralarında görünməyən biri var idi. Özü bu ailədə, hətta bu dünyada olmadığı halda onların arasında hər daim var idi.Bu hər kimsə ,(hər ikisi də onu tanıyırdı) Yuliyadan daha bətər idi. Ən azından Yuliyaya qarşı çıxmaq olardı baxmayaraq ki, Bahar bunu etmirdi ,amma Yaşar edə bilərdi, Nuraya qarşı çıxmaq üçün isə onu yenidən diriltmək lazım idi. Görəsən, mümkünsüzlüyü mümkün edən büro var idimi??
Yaşar əlləri ilə Baharı belindən tutub özünə daha bərk sıxdı.
-Yaşar...- Bahar onun adını çox az halda çəkirdi və bu o hallardan biri idi , nəfəs kəsən və səsini çıxarmasan daha pis olacağını bildiyin o