zərrəsini atəşdən köynəyə bükürdü...
Rauf əlləri ilə onu qarderobun son geyimlərindən də xilas edərək üzərinə yerləşmişdi...
Nəfəsini nizama salmağa cəhd etsə də, alınmırdı...

Günelin:
- Biz düzgün etmirik söyləməyilə, Rauf onun əllərini başının üstündə cəmləyərək ona sahib olmuşdu...
Dodaqlarının arasından qopan iniltiyə məhəl qoymadan Rauf Gunelin dodaqlarını öz dodaqları ilə əsir alıb dayanmadan kobudluq edərək ona təkrar-təkrar sahib olmuşdu...
Dəqiqələr sonra bir-birinin adını çağıraraq ikisi də süst düşmüş bədənlərini çarpayının bir tərəfinə atıb, yorğun halda yuxuya getmişdilər...

***
Günel bədənində gəzən dodaqlar sayəsində gözlərini açmışdı...
-Rauf...
-Şşşt... Sonra... Sonra hər şeyi danışacağıq - deyərək təkrar ona sahib olmuşdu...
İkisi də nəfəs-nəfəsə qalmışdılar... Rauf arxası üstə yatağa uzanıb onu da dartaraq sinəsinin üzərinə atmış və:

- Səni sevirəm, Gunel! Səni çox sevirəm.... Mənə vaxt ver!.. Hər şeyi yoluna qoyacam... Biz çox xoşbəxt olacağıq - deyərək onun saçlarından öpmüşdü..

Günel də:
- Mən də səni sevirəm! - deyə pıçıldayaraq çılpaq bədənilə Raufu sarmışdı...
Beləcə Rauf illərlə həsrətini çəkdiyi sevdiyinə həm cismən, həm də ruhən qovuşmuşdu...

Bir neçə saat sonra Rauf Güneli evə ötürmüşdü... Evə gəldikdən sonra Nəzrindən:
- Gördüm səni! Sənə ağıllı ol demişdim - deyə mesaj gəlmişdi... Günel mesaja baxıb, istehza ilə gülərək telefonu kənara atmışdı... O qədər xoşbəxt idi ki, artıq heç nə onun vecinə deyildi...

***
Rauf evə gəlib yuyunaraq otağına keçmiş və bu günün xəyalı ilə dərin yuxuya dalmışdı. Gündə bir neçə dəfə Pərvanəyə zəng edən Rauf bu gün bir dəfə belə zəng etməmişdi... Pərvanə Raufun zengini axşama kimi nə qədər gözləsə də gözləntisi boşa çıxmışdı..

- Hardasan? Narahatam səndən! deyə mesaj yazıb göndərsə də, mesajı cavabsız qalmışdı...

Səhər Günel dərsə hər zamankindən daha xoşbəxt gəlmiş və qapıdan içəri girəndə gülərək:
- Hello millət! Necəsiz? Hamınızı sevirəm! deyərək hər kəsin