n təəccübünə səbəb olmuşdu...

Pərvanə Nəzrinə:
- Bu niyə dişlərini ağardıb belə? Nə məsələdir? deyərək təəccüblənmişdi..

Nəzrin:
- İndi öyrənərəm, hətta öyrənməklə qalmaz sənə də deyərəm - deyərək Pərvanənin yanından qalxıb, Günelin yanına getmişdi... Öz aləmində yenidən onu qorxudaraq Raufdan ayrılmasını deyəcəkdi. Amma işlər heç də o istədiyi kimi getməmişdi...

Nəzrin Güneli qırağa cəkib:
- Nə etməyə çalışırsan? Sənə dedim axı Raufdan uzaq dur. Durmasan deyirdi ki, Günel:
- Durmasam nə Nəzrin, durmasam nə? Pərvanəyə deyəcəksən? Get de. Mənim qədər, hətta məndən çox sən də günahkarsan. Sən elə bilirsən ona nəsə desən o səni bağışlayacaq?! Niyə bu günə kimi susmusan, bu yalana ortaq olmusan deyə səndən hesab soruşmayacaq? Yanılırsan! O, səni də siləcək. İndi isə get. Get sevimli rəfiqənə nə demək istəyirsən de! Cəhənnəmə qədər yolunuz var, get! deyərək Nəzrini çıxılmaz vəziyyətdə qoymuşdu... Nəzrin Günelə tərs-tərs baxıb, daha heç nə demədən keçib yerində əyləşmişdi. O, artıq nə edəcəyini bilmirdi... Pərt olmuşdu və əsəbdən yanaqları qızarmışdı.
Pərvanə Nəzrinin ona heç nə demədiyini görüb özü də onu sorğu-sual etməmişdi...

Günlər bir-birini əvəz edirdi. Günellə Rauf demək olar ki, vaxtaşırı öz sevgi sandıqları hisslərini, daha doğrusu ehtiraslarını bölüşmək üçün bağ evinde görüşürdülər... Bu bəzən hər gün, bəzən isə bir neçə gündən bir təkrarlanırdı... Pərvanə isə bütün bunlardan xəbərsiz bir tərəfdən oxuyur, digər tərəfdən işləyirdi...
Rauf yenə də ona qarşı soyumuşdu. Amma atasının qorxusundan onu hələ də universitetə aparıb-gətirməyə, arada da gəzməyə çıxarmağa davam edirdi. Raufun ən çox qorxduğu şey atasının onu puldan məhrum etməsi idi. Çünki o Günelə bahalı həyat yaşadır və beləcə onu xoşbəxt olmağına səbəb olurdu... Növbəti görüşlərin birində Günel:
- Rauf artıq səni Pərvanənin yanında görməyə təhəmmül edə bilmirəm. Nə zaman danışacaqsan onunla? deyə dodaqlarını büzmüşdü. Rauf onun dodağına busə qondurararaq:
- Biraz da səbr et gülüm,