dodaqlarını əsir aldı.. Onu geyimlərindən azad edib xalçanın üzərinə uzadaraq, özü də geyimlərini çıxararaq Günelin üzərində yerini rahatladı... Dodaqları ilə Günelin hər zərrəsini möhürləyib, bütün sevgisini sevişməyə verərək təkrar-təkrar Günelə sahib oldu..

Rauf bu qadını çox sevirdi.. Ona dəlilər kimi aşiq idi.. Əlacı olsa sinəsini yarıb, yarısı boyda olan bu gözəlliyi bir ömür qəlbində gizlədərdi...
Günelin dodaqlarına doğru:
- Səni sevirəm! deyərək ucadan onun adını qışqırib bədəni ilə çılpaq bədənini sarmışdı.. İkisi də nəfəs-nəfəsə qalaraq xəyanət adlanan soyuq xəncəri artıq növbəti dəfə Pərvanədən xəbərsiz onun kürəyinə saplamışdılar...

***
Fazil otaqda iri addımlarla həm var-gəl edir, həm də durmadan Eldara zəng edirdi... Eldar isə telefona cavab vermirdi ki, vermirdi. Əsəbdən gözləri qan çanağına dönmüşdü...

- Aç, aç bu lənət olası telefonu, aç! deyə əsəbi halda durmadan Eldarı yığırdı... Nəhayət sonuncu zəngdə Eldar yarı yuxulu telefonu açaraq:
- Nolub dədə, imkan ver yataq da - deyərək mızıldanmışdı...

- Yat sən, yat! Bundan sonra yatmağa daha çox vaxtın olacaq!

- Anlamadım?! Nə deyirsən Fazil?

Deyirəm ki, dunya dağılır hardasan? Mənimki də sualdı? Harda olacaqsan?! Əlbətdə ki, yenə o sürtüyün yanında!

- Fazil bu nə danışıqdı?! Nə olub sənə? deyə Eldar təəccüblənmiş, uzandığı çarpayıdan qalxaraq Gülşən eşitməsin deyə qonaq otağına keçmişdi... Çünki bu illər ərzində Fazil ilk dəfə idi ki, Eldarla belə danışırdı.

- Nə olub hə? Nə olub? Biz batdıq Eldar, batdıq! İflas olduq! Arxamızda bir ədəd belə qara qəpiyimiz yoxdu, amma camaata milyonlarla borcumuz var. Sən bunun nə demək olduğunu bilirsən? Sənə dedim o son yatırımı etmə! Dinləmədin!!! Biz baaaat-dıqqqqq! deyə Fazil telefonda dəlilər kimi qışqırırdı...

Eldar sanki indi yuxudan oyanmışdı... Eşitdiklərinə inana bilmirdi... Telefon əlindən sürüşüb yerə düşərək:
- Necə yəni biz batdıq?! Necə yəni iflas olduq? Necə yəni? Necə?! Necə? Necə?! deyərək ürəyini tutub yerə