Bölüm 12

Bahar dəqiqələr idi özünə gələ bilmirdi. Hal-hazırda güzgüdə gördüyü bu əksin sahibi olduğunu özünə izah edə , qəbul etdirə bilmirdi. Bu o, idi.Hər zaman özünü sadəcə boz rənglərdə görən, toy günündən başqa heç vaxt üzünə kosmetik vasitə dəyməyən Bahar idi ,indi güzgüdə özünü izləyib ,heyrətə gələn.Əynindəki əsrarəngiz yaşıl rəngli libas dizindən idi və Bahar ilk dəfə idi ayaqlarının nə qədər gözəl olduğunu görə bilirdi.Onlar düz və səliqəli idilər.Əlbətdə, Bahar öz ayaqlarını görməmiş deyildi ,lakin, açıq rəngli kollar ağ ayaqlarını yığmış və ətəyinin altından çox zərif görünüş yaradırdılar.
-İnana bilmirsən ,hə?- onu bu kimi fikirlərdən Mariyanın səsi ayırdı.Qız yaxınlaşıb onun arxasında dayandı və əlini çiyninə qoyaraq birlikdə Baharla onu aynadan süzməyə başladı.
-Bbu, bu...Mənəm?- Bahar makiyaj sayəsində daha da irilənmiş gözlərini üzünə dikmişdi.
-Bu həmişə sən idin gözəlim, sadəcə gözlərindən qara eynəklərini hələ indi çıxarmısan.- Mariya onu çiyinlərindən tutub özünə doğru çevirdi və yaz çiçəklərinin yarpaqları qədər əlvan olan yaşıl gözlərinin içinə baxdı.
-Mən sənin gözlərindən həmin eynəkləri çıxardım, sən isə onları bir daha taxmayacağına mənə söz ver .- Baharın incə dodaqlarının üzərindəki qırmızı boya gülüşü ilə ahəngləşdi.
-Çox sağ olun, Mariya xan...
-A-a!- Mariya işarət barmağını etiraz edərək tərpətdi.- mənə xanım ,bacı , xala kimi müraciətlər etmə, xahiş edirəm.Sadəcə Mari.Okay?- Mariya gülümsündü, ardınca da Bahar. İkisi də əl-ələ tutub nəhayət salonun giriş hissəsinə irəlilədilər.Mariya Romaya olan təşəkkürlərini hər zamankı kimi zarafatyana bildirərək oranı Baharla birlikdə tərk etmişdi.
Telefonu qulağına qoyub maşının qarşısında o tərəf bu tərəfə narahat halda gəzən Cavidan qapını açan Mariyanı gördükdə səbrsiz şəkildə
-Harada qaldız axı?- qaşlarını çataraq narazı dilləndi və dərhal sonra qapıdan donunun ətəklərindən sıx- sıx yapışaraq çıxan Baharı görüb, dilini uddu.
Onun gözləri heç nəyi görməz oldu artıq.Nə ağzını