çıxıb özünü yerə çırparaq bir tərəfdən ağlayır, ağlaya-ağlaya da: - İlahi mən hansı günümə ağlayım? Eldarın qəfl ölümünəmi? Yoxsa Eldarın məni ayaqda yatızdırıb məşuqəsinin olduğunu öyrəndiyiməmi? deyir, digər tərəfdən başına-başına vururdu... Rauf anasının əlindən tutaraq onu ayağa qaldırıb: - Ana bəsdi! Hələ bilmirik nə olub? Biraz səbrli ol! deyirdi ki, Bəsti: - Gedək Rauf! Daha burda qalıb bu rəzilliyə göz yummayacam. Bundan sonra nə olduğunu bilmək belə istəmirəm! deyərək öncə Fazilə yaxınlaşdı və gözlərinə baxaraq: - Tfu, ikiniz də bir bezin qırağısınız. Allah bilir hələ sənin nə zibillərin var! Amma bil ki, o da bir gün açılacaq. Allah necə ki, Eldarı rüsvay etdi, elə də səni edəcək. Darıxma! deyərək xəstəxananın çıxışına doğru yönəlib oranı tərk etdi... Bəstinin evə gələr-gəlməz ilk işi Rənaya zəng edib ağlayaraq olanları danışmaq oldu. Rəna eşitdiklərinə inana bilmirdi. Bir tərəfdən Eldarın etdiyi çirkinliyə əsəbləşsə də, digər tərəfdən də ölümünə üzülmüşdü. Nə deyəcəyini, necə təsəlli edəcəyini bilmirdi. Bu xəbərə ən çox Pərvanə üzülmüşdü. Çünki Eldar onu bir ayrı sevirdi. Hər zaman nazı ilə oynayıb, onu qızı kimi əzizləyirdi.... Axşam Fazil evə bitkin halda gəlmişdi. Bütün olub bitəni Rənaya danışıb, iflas olduqlarını söyləmişdi.. Rəna eşitdiyi xəbərdən şok üstünə şok yaşayırdı. Rəna: - Fazil bəs necə olacaq? Nə edəcəksən? Eldar da yoxdur artıq dediyi zaman Fazil: - Sabah Eldarı basdırandan sonra Rusiyaya gedəcəm. Orda bir neçə nəfərlə görüşüb, bir şey etməyə çalışacam deyərək Rənanı sakitləşdirmişdi... Nə Fazilin, nə də Bəstinin səhərə kimi gözünə yuxu getməmişdi. Fazil bir tərəfdən Eldarın ölümünə, digər tərəfdən şirkətin batmağına üzülürdu.. Eldar həm illərin dostu idi, həm də ona qardaşdan da artıq idi. Yaxında zamanda da qohum olacaqdılar. Amma arxasında o qədər çox borc qoyub getmişdi ki, Fazil nə edəcəyini bilmirdi. Ona görə də çıxış yolunu qaçmaqda tapmışdı. Rənaya yalan söyləyərək onları tək başına qoyub qaçacaqdı... Bəsti isə Eldarın