plandan. Hələ Pərvanə?! Pərvanə ümumiyyətlə başına gələcəklərdən bixəbər idi.... *** Eldarı dəfn etdikdən sonra Rəna Bəsti gilə getsə də Fazil getməmişdi. Evə gəlib ən vacib əşyalarını və seyfdə saxladığı pulları götürüb Rənaya məktub yazaraq hava limanına yollanmışdı... Saatlar sonra Rəna Fazilə zəng vurduqda artıq ona zəng çatmırdı. Çox narahat olsa da Bəstini qoyub çıxa bilmirdi. Bir an əvvəl axşam olmağını arzu edirdi... Qonaqlar dağılan kimi Rəna qızları da götürüb evə yollanmışdı. Qonaq otağına girər-girməz masanın üstündə məktubu görüb əlləri əsə-əsə açaraq oxumağa başladı... - Rəna, sən bu məktubu oxuyanda mən artıq uzaqlarda olacam. Bilirəm belə etməməli idi. Ən azından səninlə sağollaşmalı idim. Amma cəsarətim çatmadı. Bir müddət burda olmayacam. İşləri yoluna qoya bilsəm qayıdacam. Qoya bilməsəm yox! Sabahdan borclular gəlib qapını kəsdirəcək. Nə edəcəyimi bilmədiyim üçün gedirəm. Bəlkə də bu etidyimə görə məni heç vaxt əfv etməyəcəksən. Amma Rəna səndən artıq dərəcədə xahiş edirəm məni anlamağa çalış! Qızlara yaxşı bax! Məni bağışlayın! Sizi çox sevirəm! Rəna bayaqdan gözündə sıxıb saxladığı göz yaşlarını sərbəst buraxmışdı. İsti göz yaşları üzünü yandırdığı kimi, yanağından axdıqca sanki içinə süzülür və qəlbini də yandırırdı. İnana bilmirdi. Fazil bir qorxaq kimi iki qız uşağını, evdar bir qadının üstünə, üstəlik arxasında borcla atıb qaçmışdı. *** Aradan 3-4 gün keçmiş, Eldarın ölümü, bu hadisənin xüsusilə də məşuqəsinin evində olması, dildən-dilə yayılmışdı... Bəsti müflis olduqlarını öyrənib dəliyə dönmüşdü. Durmadan Eldarın dalınca lənətlər oxuyub, üsyan edirdi. Gülşənin isə ilk işi evi satdığı çıxarıb, tezliklə o evdən qurtulmaq idi. Qorxusundan heç orda qalmır, rəfiqəsi gildə gecələyirdi. Raufsa qəribə bir boşluq içində idi. Atasının ölümünə hədsiz üzülsə də, sanki çiynindən yük götürülmüşdü. Özünü illərlə məhbus həyatından qurtulmuş biri kimi hiss edirdi.... Artıq özgür idi.... Geriyə yalnız Pərvanə ilə danışıb, bu "şou"ya son vermək