Eşq "Pərvanə"si (Real)


Bölüm 13...

Xəyanətin rəngi nə rəngdir deyə soruşsalar "Qırmızı"dır deyərdim. Artıq ona görə qırmızını da sevmirəm əvvəlki kimi... Çünki mənə xəyanəti xatırladır... Mən sonda nəyi anladım bilirsinizmi? İnsanın günahlarının cəzasını zamanında çəkməsi ən böyük azadlığı imiş... Düzdü gec oldu, amma anladım... Mənim günahım isə sadəcə onu sevmək idi... Qırıq bir eşq hekayəsi üçün olsa belə, ikimiz də yalnış insanlar idik...

***
İki yalnış bir doğrunu aparar deyirlər. Amma mənim hekayəmdə doğru olan heç nə olmadı... Həyatım başdan ayağa yalnışlarla, yalanlarla əhatəli idi... Atam belə anamın yalnışı idi... Bundan belə bu yalnış üçün anamın gözyaşı tökməkdən başqa əlindən heç nə gəlməyəcəkdi..

Ləman nə olub bitdiyini tam olaraq anlamasa da mən anamın əlindən məktubu alıb oxumuşdum və sadəcə böyük bir boşluq içində idim. Atam bizi tək başına, kimsəsiz atıb getmişdi. O, bunu bizə necə edə bilərdi? Heç cürə anlaya bilmirdim Çox utanırdım, çox.. Ona olan sevgimizin qarşılığı bu olmamalı idi...

Anam bir neçə saat idi ki, oturduğu yerdə gözlərini bir nöqtəyə zilləyib qalmışdı. Nə dinirdi, nə danışırdı... Ləman 16 yaşında olmağına baxmayaraq hələ də uşaq kimi idi. Bir neçə dəfə "Nə olub?" deyə soruşsa da ona cavab verməmişdik. Bir anda:
- Pərvanə bayaqdan "Nə olub?" deyə üç dəfə soruşmuşam. Nə anam cavab verir, nə sən. Biriniz mənə nə olduğunu anladacaqsınız? Məktubu da vermirsiz oxuyum - deyə incik halda dilləndi...

Ləman atama hədsiz bağlı idi. Onu dəlilər kimi sevirdi. Ona qəhrəmanı kimi baxırdı. Mən ona atamın bizi bir qorxaq kimi, qədərin ümidinə atıb getdiyini deyə bilməzdim. Onun inamını qıra bilməzdim. Ona bu pisliyi edə bilməzdim. Bəlkə də nə vaxtsa ona bütün həqiqətləri deyəcəkdik, amma indi yox...

Anamdan cavab gəlmədiyini görüb:
- Atamız Rusiyaya işləməyə gedib quzum. Bir müddət bizimlə olmayacaq. Anam ona görə üzülüb deyərək Ləmanın sual dolu gözlərinə baxdım...

- Nə? Rusiyaya? Bizimlə sağollaşmadan? Axı günorta