r qəpiksiz qoyub, özü də cəhənnəm olub gedib cəhənnəmin isti küncünə!

- Nə deyirsən ana?! Açıq danış! Həm ölünün dalınca söyməzlər bunu özün hər zaman deyərdin...

- Şərəfi ilə ölənin dalınca söyməzlər! Sənin nakişi atan şirkətin bütün pullarını bir əxlaqsıza yedirib, qalan pulları batırdığı üçün ürəyi partlayıb ölən şərəfsizlərdən imiş. Bizim isə bundan xəbərimiz yox idi. Həm də məşuqəsi üçün aldığı xaraba qalmış evində gəbərib - deyərək hönkürüb ağlamağa başladı... Rəna da ağlayırdı. Amma daha çox öz halına, öz aqibətinə...

Səhəri gün Rauf şirkətə gedib hər şeyi öyrənmişdi... Deyilənlər həqiqət idi. Artıq nə şirkətləri vardı, nə evləri, nə bağ evləri, nə torpaq sahələri, nə də maşınları.... Onlara hər şeyi təhvil vermək üçün cəmi on gün vaxt verilmişdi... Sanki hər şey yuxu idi... Və ən pisi geridə hesab soruşacaq heç kim qalmamışdı... Nə Eldar, nə də Fazil!

***

Bəsti xanım olanları heç cürə həzm edə bilmirdi. Raufsa daha sakit və hüzurlu idi. Atasının ölümü yolu açmışkən, Fazilin qaçışı bütün maneələri aradan qaldırmışdı... Günel Eldarın ölümünü bilsə də, hələ də Raufgilin müflis olduğundan xəbərsiz idi və onunla hər danışanda:
- Rauf, daha maneə də yoxdu. Nə vaxt Pərvanə ilə danışacaqsan? Mən artıq səninlə gizlin görüşmək istəmirəm deyib dururdu. Rauf isə:
- Bir a işlərim var, onları yoluna qoyum bu işi ən qısa zamanda həll edəcəyəm deyərək Günelin yaşıllaşan umidlərini çiçək açdırırdı...
Gülşən isə qorxusundan evi də, maşını da satib Türkiyəyə qaçmışdı.

Bəstigil müvəqqəti bacısı gilə məskunlaşmışdılar. Amma Rənagilin gedəcək yerləri yox idi... Çünki Rənanın anası çox gənc yaşında dünyasını dəyişdikdən sonra atası başqası ilə evlənmişdi və Rənaya demək olar ki, əsl ögey analıq etmişdi... Rəna da Fazil ilə ailə quraraq o cəhənnəmdən canını qurtarmışdı... Bu səbəbdən də yenidən o qapıya gedə bilməzdi.
Onlar yaşadıqları evin yaxınlığında 1 otaqlı kirayə ev tutaraq ora köçmüşdülər. Pərvanə bunu normal qəbul etsə də, Ləman bu olanlardan dəliyə