dönmüşdü.

Rənanın ali təhsili yox idi. Yalnızca tibb texnikumunu oxumuşdu və iş stajı olmadığı üçün iynə vurmağı bacarsa da buna ürək etmirdi. Evin bütün yükü demək olar ki, Pərvanənin üzərində idi. Rəna bir neçə dəfə Pərvanəyə:
- Qızım izin ver mən də bir yerdə işləyim, sənə yardım edim. Marketdə satıcı olaram, ev yığışdırmaga gedərəm, uşaq saxlayaram, lap gedib restoranda qab yuyaram desə də Pərvanə buna razılaşmamışdı...

- Ana bəs mən niyə oxumuşam? Şükür Allaha həm kursda işləyirəm, həm də evə gələn tələbələr var. Düzdü köçdükdən sonra bir xeyli azaldılar, amma yenə də keçinib gedirik. Dediyin yerlərdə işləməyinə qəti razı deyiləm. Amma əgər istəsən Nəzrinlə danışaram. Onun xalası özəl tibb müəssisəsində baş həkimdir. Onun işlədiyi klinikaya səni qeydiyyata işə götürsünlər deyə xahiş edərəm. Orda da imkan olduqca iynə vurmağı, sistem qosmağı öyrənib başını qatarsan deyərək anasını razı salmışdı...

Rəna kövrələrək:
- Deyirəm atan sənə hər zaman niyə işləyirsən ay Pəri? Sənin ki heç nəyə ehtiyacın yoxdur deyirdi. Sanki ömrü boyu yanımızda olub bizə əyan olacaqdı deyərək ağlamağa başladı...

- Ağlama ana, ağlama! Daha bəsdir. Başa gələn çəkilər. Bizim də qədərimiz bu imiş. Biz indi bir olub Ləmana dəstək olmalıyıq. Yazıq bacım hər şeydən həvəsdən düşüb. O gələn il imtahan verməlidi. Onu həvəsləndirməliyik ki, ali məktəbi qazansın deyərək anamı qucaqlamışdım...

***

3 gündən sonra axırıncı imtahanım var idi. Gecə gündüz oxuyub hazırlaşırdım.
Getdiyim heç bir imtahanıma Rauf gəlməmişdi. Onu anlayırdım. Nə də olsa dağ boyda atasını itirmişdi...

Səhər artıq imtahanım idi... O qədər çox oxumuşdum ki, gözlərim ağrayırdı. Kitabı bağlayıb kənara qoyurdum ki, telefonuma mesaj gəldi.. Keçən 20 gün ərzində Raufla demək olar ki, bir dəfə də olsa nə danışmış, nə da görüşmüşdük... Bir-iki dəfə ona mesaj yazsam da cavabsız qalmışdı. Onu anlayırdım. Acısı təzə idi. Ona görə də gələn mesajın Nəzrindən olduğunu düşünüb telefonu əlimə alib ekrana baxdım.