gün yaman sevinclisən. Xeyirdimi? Bayaqdan da bir yerdə dura bilmirsən deyə soruşduğunda hər kəsin eşidəcəyi şəkildə "Rauf ilə görüşəcəm" deyə sevincək səsləndim... Nəzrinin bir anda üz ifadəsi dəyişsə də:
- Hə? Lap yaxşı - deyərək daha heç nə deməmişdi... Günel isə istehza ilə gülüb yanımızdan ötüb keçmişdi... Təəssüflər olsun ki, o an, o gülüşə anlam verə bilməmişdim...

İmtahandan çıxdığımda Rauf məni gözləyirdi. Onunla salamlaşdıqdan sonra gəzərək üzü aşağı, bulvara doğru düşmüşdük... Hava o qədər isti idi ki, dilim dodağım qurumuşdu. Rauf da susuz olmalı idi ki, iki su alıb birini mənə uzatdı... Sonra boş skamya tapıb ikimiz də əyləşdik...

Raufun mənə nə deyəcəyini səbrsizliklə gözləyirdim. Amma söhbətə başlamırdı ki, başlamırdı. Sükutu pozaraq Raufa baxıb:
- Bəsti xala necədi? Toparlana bilib biraz? deyə ilk addımı atdım...
Rauf dərin bir ah çəkdikdən sonra:
- Demək olar ki, yox. Amma mənim səninlə görüşməkdə məqsədim başqadır..

Həyəcan dolu baxışlarla gözlərimi onun simasında gəzdirdim. Sanki qəlbimin dərinliyində onun mənə nə deyəcəyini hiss edirdim. Amma urəyim bunu qəbul etmək istəmirdi.

Rauf üzünü dənizə doğru çevirərək:
- Bax Pərvanə, sən çox yaxşı qızsan, gözəlsən, ağıllısan.... Bəlkə də bir çox insanın arzu edəcəyi qız məhz sənsən... Amma biz iki fərqli insanlarıq. Əslində bu söhbəti illər əvvəl etməli idim bilirəm, amma atamın qorxusundan bunu edə bilmirdim dediyi zaman qulaqlarımda sanki küy yaranmağa başladı... Amma sonuna qədər nə dediyini eşitmək üçün səbr edirdim...

- Mən səni heç bir zaman sevməmişəm Pərvanə! Nişanda da adlandırdığım kimi bunlar hamısı "şou" idi. Və şoumen artıq həyatda olmadığı üçün bunu davam etməyin heç bir mənası yoxdur. Mən sənə layiq deyiləm, sən daha yaxşılarına layiqsən deməyəcəm çünki bu şablon olardi. Biz ikimiz də xoşbəxt olmağa layiqik. Ona görə də yollarımızı indi ayıraq ki, nə mən bədbəxt olum, nə də sən deyərək gözlərini bayaqdan dolmuş gözlərimə zillədi. Baxışları o qədər yad, o qədər soyuq