q idi ki, yayın istisində mən o baxışların şaxtasında donmuşdum.

Qəhər məni boğsa da:
- Bəs niyə mənə ümid verdin? Niyə öpdün məni? Niyə sevirəm dedin? Niyə hədiyyələr alaraq məni dəyərli hiss etdirdin? Niyə? Niyə???? deyərək qışqırdım...

O isə:
- Güldürmə məni sən Allah! Sən səni öpüb, sənə sevirəm dediyimi anda hansı vəziyyətdə olduğumu çox yaxşı bilirsən. Səni sevmədiyimi, başqasını sevdiyimi görməyəcək qədər ağılsız və kor ola bilməzsən hər halda Pərvanə - deyərək məni yaralamağa davam edirdi...

- Demək sevdiyin varmış eləmi? Demək mənimlə oynadın hə? Daha doğrusu oynadınız! Qoy təxmin edim sevgilinin kimliyini! Böyük ehtimal Güneldir sevdiyin eləmi? Cavab ver! deyərək səsimi yüksəldib ayağa qalxdım.

- Səsinin tonuna fikir ver! Həm bilsən nə dəyişəcək ki?! Sənin üçün sevdiyimin kim olmağının nə fərqi var? Əsas odur mən səni sevmirəm. Səninlə bədbəxt idim anlayırsan, bədbəxt...

- Allah ikinizin də bəlasını versin! Demək sənə hər dəfə Günel ilə bağlı sual verəndə ona görə dava salıb, qabaqdangəlmişlik edirdin... Etiraf et! İndi ki, heç nədən qorxun yoxdur! İndi ki, qarşını kəsən yoxdur! Danış! deyə əsəblə səsimi yüksəltdim..

- Hə Güneldir, sonra?! Başqa sualın var? Həm o ən sevdiyin, üzərinə toz qondurmadığın rəfiqən Nəzrinin də hər şeydən xəbəri var! Yaxşı rəfiqə olsa zamanında sənin gözünü açardı!

Raufun dediyi son cümlə üzümə şillə kimi dəymisdii. Artıq nə qulaqlarım nəsə eşidirdi, nə də gözlərim bir şey görürdü. Bir gündə iki xəyanət mənə ağır gəlmişdi... Bunun altından necə qalxacaqdim heç özüm də bilmirdim. Bildiyim bir həqiqət var idi. O da güvəndiyim bütün dağlara qar