u gördüyündən bir xeyli müddət keçmişdi. İkisi də gülümsündü ,lakin bu gülüş əvvəlki gülüşlərdən deyildi deyə ikisi də hiss edirdi.Əgər Yaşara nə vaxtsa hələ uşaq vaxtından onun tək dostu, tək sirdaşı, həyatını bölüşə biləcəyi tək insan -Cavidanı gördüyündə bu qədər yöndəmsiz hiss edəcəyini desəydilər uğunub gedərdi. İki yad insan ,onlara yad olan, məcburiyyət burulğanının tam ortasında, düşdüklərin fərqinə varmadan bu burulğana düşməmək üçün mübarizə aparırdılar. Onlar bir-birlərini ən kiçik detallarına qədər tanıyan illərin dostu deyildilər artıq. Yox-yox dostluq yerində idi, onların arasındakı dostluq münasibətləri bu qədər tez yoxa biləcək qədər zəif deyildi, dostlar itmişdi sadəcə, əvvəl həmişə biri-birindən dayaq alan dostlar yox idi. İkisi də eyni çay axarında fərqli qollara ayrılmışdı.
Cavidanın etdiyi isti qəhvə təklifinə ikisi də üzündəki süni məmnunluqla razılıq verib yaxınlıqdakı kafeyə üz tutdular .
Sifariş edilən qəhvə, havadan, sudan, işdən və Cavidanın qeyri -etik sevgi macəralarından danışılan söhbətlər, danışılmasa belə abu-havası hiss olunan mövzular...
Aralarında sözlü birinə bənzəyən insan Cavidan idi. Haqqında danışmaq istədiyi mövzunun abzasını qoymaq çətin olduğunu heç nə gəlmədiyi halda yalandan mobil telefonuna nəzər salması ilə göstərirdi. Sifariş gəldi və hər zaman eyni olan acı qəhvələrdən birinə toxunulmur digərini isə Yaşar qurtum-qurtum içəri doğru aparırdı.
-Cavidan...- aradakı bir neçə saniyəlik sükutdan sonra Yaşar dodağının sol tərəfini qaçıraraq dilləndi.
-Danış.
Cavidan gözlərini qaldırdı, dostuna təəccüb və əsəb qarışığı, maraqlı bir ifadə ilə baxdı. Sadəcə bircə kəlimə , nə yumşaq ,nə sərt , bircə dənə söz. "Danış" , "başla və danış" ,"danış ki, bitsin artıq".
-Yaşar,- başlanğıc Yaşar gözlədiyi kimi də tərəddüd və zidd ilə idi. Cavidanın gözləri endi, qalxdı, yenidən endi...endi.
-Uzatmayım hə?- dodaqucu təbəssüm.
-Məncə də .- Yaşar astaca başını yellədi, gözlərini maraqlı nəyisə izləyirmiş kimi qəhvə içdiyi