hissi doldu ürəyinə, qəribə şəkildə Bahara baxdı. O, isə cavab gözləyirdi, daha doğrusu o, və Cavidan. İkisi də fikirlərə dalan Yaşara baxırdı. Yaşar kiçik səksənmə ilə gözlərini qaçırdı.
-Mən yaxşıyam... Dünən... Dünən baş verənlərə görə də təəssüflənirəm,- hamı susdu. Cavidan dostunun hisslərinə yenə toxuna biləcəyini düşünüb ,dərhal mövzunu dəyişməyə tələsdi, Yaşara hansısa mətləbsiz hisslərə görə əsəbi idi deyə heç bir təsəlli vermək istəmirdi. Yəqin Yaşarın dünən bu qədər aciz olması, Cavidanın unutduğunu düşündüyü keçmişə ilişib qalması onu əsəbiləşdirirdi.

-Bahar, sənin çox gözəl yemək bişirmək istedadın var , niyə bunu inkişaf etdirmək istəmirsən?- Bahar sözləri sadəcə tərif kimi qəbul edib ,ötəri təbəssüm ilə qarşılıq vermək istəsə də Cavidan tam ciddi idi.
-Mən zarafat etmirəm, biz bunun üzərinə düşməliyik. Səni mütləq hansısa kursa yazdırmaq və gələcəkdə öz ayaqların üzərində dayana bilməyin üçün əlimizdən gələn hər şeyi etmək lazımdır.
Bahar, həyatını sadəcə ət kimi yaşayan Bahar... Məktəb zamanından hər zaman sevgisi sadəcə yemək bişirmək və yeni reseptlər hazırlamaq olan Bahar , Sənanı sevib, bu istedadını evlilikdən sonra ancaq ona həsr edəcəyini arzulayan, onun mətbəxində hazırlayacağı yeməklərin dadını hiss edən Bahar. Mətbəxi evi kimi görən, oranı pul qazanacağı sahəyə çevirməyi heç ağlının ucundan keçirməyən Bahar. Təəccüb, heyrət ,sevinc, maraq, bir cüt gözdə hamısı xərçəng şaxəsi ilə birdən işıq saçırdı.
-Mən, əslində ....- Bahar kəkələdi və yenə ərindən cavab gözləyirmiş kimi ona baxdı. Düzü bu Cavidana heç xoş təsir etmirdi.Nə çarə? Cavidan nə ixtiyar sahibi idi ki? Əsəbini boğmaq gəlirdi əlindən ancaq.
-Sən nə düşünürsən Yaşar?- səbirsiz sualı verdi və dərhal Bahara yönəldi.
-Məncə bu əla fikirdir inanın.
Yaşar susmaqla razı olmadığını bildirmək istəmirdi, əksinə o, özü də bu fikrə çox sevinmişdi və Baharın gözlərindəki sevinci də çox gözəl görə bilirdi. Bəs niyə o, özü ilk olmadı? Niyə ilk təklif ondan gəlmədi? Niyə daha öncə