sataşdı. Bahar yeni ayaqqabıların təsiri ilə yaralanmış dabanlarını yuxarıda tutub, ağrıdan canını qurtarmağa çalışırdı. Yaşar dodaqlarını arxaya aparıb dişləri arasında sıxdı. Nə isə deməliymiş kimi hiss edirdi özünü.
-Səni incidəcəyini bilə-bilə bunu etməməli idin,- sonunda deyəcək söz tapsa da ünvanlanan şəxs tam olaraq anlamamaqda haqqlı idi. Bahar qaşlarını aşağı endirdi.
-Deyirəm ki, əgər ayaqlarını belə edəcəyini bilirdinsə niyə dikdaban ayaqqabıları geyinib özünə əzab verirsən? Heç başa düşmürəm siz qadınları,- kiçik təbəssümlə başını yırğalayan Yaşar növbəti döngəni döndü.
-Bilmirdim,- Bahar qaşlarını qaldırmışdı artıq ,gözlər isə avtomobilin pəncərəsindən səhər saatlarına uyğun izdihamda, insanlar ilə qaynaşan küçələrə yönəldi.Bu, söz elə qəribə deyilmişdi ki, Yaşar dərhal onun üzünə baxmamaq üçün özünü dayandıra bilmədi.
-Məni bu qədər incidəcəyini bilmirdim,- Bahar təkrarladı, bu dəfə zərif köksünü ötürdü, sarı saçlarını alnından arxaya doğru daradı. Gözləri gah pəncərədən ,gah da qabaq şüşədən bəlli olmayan yerlərə doğru istiqamətini dəyişir ,lakin heç nə görmürdü. Onun gördüyünü isə Yaşar görmürdü. Bahar ,onun sirləri, onun qaynayıb-daşan və bunu bəlli etməyən içi , onun gözlərində özünü biruzə verən qəmi, kədəri...
Yaşar susdu, Bahar da danışmadı. Aralarında böyük , qaranlıq , çox qorxulu uçurum yarandı. Heç biri o uçurumdan çıxa bilmək üçün biri-birinə əl uzatmadı.
Maşın dayandı və ikisi də qapını açıb tək imişlər kimi evə doğru addımladılar.Baharın dabanları sürtülüb qanamışdı. Yaşar da bunu yaxşı hiss edirdi, amma biruzə vermirdi. İçəridə heç kim yox idi. Yaşar işə getmədiyi üçün Fateh onu şirkətdə əvəzləməli olmuşdu, Yuliyanın evdə olmamasında isə təəccüblənməli heç nə yox idi.
Bahar iki gündür uzaq düşdüyü otaqlarına girdiklərində özünü ata ocağına geri qayıdan əsgər kimi hiss etdi. Bir neçə ay əvvəl buraya ilk dəfə addımını atdığı həmin gün yatsaydı yuxusuna belə girməzdi ki, bir gün bu otaq üçün bu qədər darıxacaq. Yanaqları ehmalca