a dartıldı və bu Yaşarın gözündən yayınmadı. O, başını görülməyəcək şəkildə yellədi və xoş hisslərini biruzə verən üzünü qırağa tutdu. Əynindəki pencəyi soyundu və səliqə ilə qatlamağa başladı.Bahar isə yenidən başqa diyara əsgər göndərilən adama döndü. Evdə tək olduqlarının fərqinə vardı və Yaşarla eyni otaqda olması onu sıxdı. Axmaqlıq idi ,bilirdi. Yaşar ona heç nə etməzdi, heç vaxt. Bu artıq bəlli məsələ idi Bahar üçün, dünən baş verənlərdən sonra ,Yaşar üçün Nurayın nə qədər önəmli olduğunu öz qulaqları ilə eşidəndən sonra isə açıq kitabdakı vərəqin oxunması qədər asan idi onun hisslərini oxumaq.Bahar əli ilə sol qolunun dirsəyindən yapışdı. Yaşarın əmrini gözləyən işçiyə bənzəyirdi. Bu narahatlığı duyan Yaşar isə heç nə olmamış kimi aparırdı özünü. Bura onların otağı idi və Baharın belə həyəcanlı olması ona mənasız gəlirdi. Bu, Yaşarın fikirləşmək istədiyi idi, əslində isə o, sadəcə qıcıqlanırdı.O, Baharın onun yanında sərbəst olmasını istəyirdi, aralarında olan bu adsız münasibətin səbəbkarı özü olduğu halda da qızı amansızcasına günahlandırırdı. Bahar niyə ondan çəkinirdi, niyə başqa birinin adını yuxularında sayıqlayırdı? O, pencəyi geyim dolabına asmaq istədi ,sonra fikrini dəyişmiş kimi
-Məncə bunu yumaq lazımdır, - deyib qapıya doğru addımladı.
-Şşey...- onun elə də ürəklə getməyən ayaqları Baharın qərarsız çağırışı ilə dayandı.
-Siz...- Bahar əvvəlcə onun üzünə baxsa da bir az sonra gözlərini endirdi.- Cavab vermədiz.
Yaşar bir qaşını nə isə başa düşmürmüş kimi qaldırdı.
-Nəyə?
-Mənim aşbazlığı öyrənməyimi istəyib ,istəmədiyinizə.
Araya sükut çökdü. Bir neçə saniyə. Bu, bir neçə saniyə Yaşar gözlərini Baharın simasında saxladı. Bu, bir neçə saniyə cavab gözləyən Bahar gözlərini qaldırmadı. Bu, bir neçə saniyə onun üçün saatlara bərabər oldu. Nəhayət Yaşar kürəklərini qaldırdı və dik durdu, bu bir neçə saniyədən sonrakı ilk tərpəniş idi. İlahi, o, yaxınlaşır. Bahar əlini dirsəyindən aşağı doğru sürüşdürdü, gözləri nəhayət döşəmədən qalxıb ona