. İlk dəfə Baharı bir il ərzində oxumalı olduğu aşbazlıq kursuna aparanda onun nə qədər həyəcanlı olduğunu görüb ,gülümsəməyə bilmirdi.Bahar üçün hər şey çox tez baş verirdi. Yeni yer, yeni insanlar ,yeni abu-hava, yeni mövzular, yeni və yeni olduğu qədər də doğma. Onların qrupunda cəmi 6 nəfər var idi və hamısı da qız. Əgər Bahar bilsəydi ki, bunun səbəbi təsadüfü seçim deyil ,məhz Yaşarın istəyidir ,onun "nə istəyirsən et" prinsipli cümlələri qulağında gülməli səslənərdi.
Yaşar onun üçün ən yaxşı aşbazlıq kursunu seçmişdi , burada ona istədiyi kimi nəzakətlə davranılır, o, burada yeni dostlar qazanır və özünü hələ bu zamana qədər görmədiyi tərəfdən görə bilirdi. Xoşbəxt idi Bahar ,hələ heç vaxt olmadığı qədər xoşbəxt, sərbəst və azad. O, istədiyi işlə məşğul idi, istədiyi mövzularla beynini məşğul edirdi. Bundan gözəl nə ola bilərdi? Bu, sualı Bahar az verməmişdi özünə. Yaşar o, kursa yazılandan bəri bir dəfə də olsa başqasına (başqası deyilərkən kimin nəzərdə tutulduğu hər kəsə məlumdur artıq) onu aparmağa və çıxışda götürməyə icazə verməmişdi. Həftədə 4 dəfə Yaşar işdən nahar fasiləsində çıxır və Baharı evdən götürüb ofisinə yaxın yerdə yerləşən kursa aparır, daha sonra müdir səlahiyyətlərindən bir daha istifadə edərək həyat yoldaşını yenidən evə qaytarırdı.
Hə, indi geri dönək Baharın özü-özünə verdiyi sadə suala. Bundan gözəl nə ola bilərdi? Bahar yenicə dostlaşdığı və heç birinin hələ ərdə olmadığı dostları ilə söhbətlərdə heç vaxt əri haqqında danışmazdı. Hələ ağ atlı şəhzadələrini ağ at olmadan belə çox böyük sevgi ilə gözləyən və bəzilərinin tapdığı halda şəhzadə olaraq sevgililərini görməyə çalışan qızların kursdan çıxış zamanı etdiyi söhbətlərin birində Bahar nə deyəcəyinə çaşmışdı. Sual çox asan idi, çox sadə idi. "Bəs sən Bahar, ərini sevirsən?". Bahar heç də "məni məcbur ərə veriblər" deyə ağlamaq istəyini özündə müşahidə etmədi. Gözlərinə çökən kədər , al dodaqlarına yaraşmayan susqunluq və bənizindəki bitkinlik heç də "Ərimi sevmirəm" kimi cavab