girib duşu açaraq bir müddət soyuq suyun altında qalmışdım. Bu an bir arzum var idi. Sadəcə yox olmaq. Cismim bir kənara, mənim ruhum ağrayırdı. Ağlamaq istəyirdim, amma ağlaya bilmirdim. Mən sadəcə boğulurdum.... Bir az sərinlədikdən sonra çıxıb saçlarımı belə qurulamadan yerimə uzanaraq gözlərimi bərk-bərk yummuşdum. Bir an əvvəl yuxuya getmək və oyandığımda hər şeyin yuxu olduğunu görmək istəyirdim. Amma Raufun sözləri hələ də qulaqlarımda cingildəyirdi... Allahdan bir an əvvəl bu kabusun bitməyini diləyirdim... Bir müddət sonra anamla Ləmanın səsi evi almış, onların səsinə oyanmışdım. Nə zaman, necə yuxuya getmişdim heç özüm də bilməmişdim. Evə gəldiyimdə anamgil evdə olmadıqları üçün mənim gəldiyimdən xəbərsiz idilər. Mənim Raufla birgə olduğumu sanırdılar... Saata baxdığımda artıq 2 saatdır ki, yatdığımı görüb yerimdə dikəldim. Hər zaman yuxudan oyanan kimi ilk işim telefona baxmaq olduğundan qeyri-ixtiyarı əlimi telefona atmışdım. Nəzrindən cavabsız beş zəng və: - Salam Pəri. Hardasan? Niyə cavab vermirsən? Mənimlə mütləq əlaqə saxla! - deyə bir mesaj vardı. Telefonu qırağa qoyub yastığa söykəndim. Başım və ayaqlarım dəhşət ağrayırdı. Ayağa durmağa taqətim yox idi. Anam məni görüb: - Bağışla qızım, bilsək yatmısan səssiz gələrdik deyə üzrxahlıq etdi. Anam ona cavab vermədiyimi görüb yanıma gələrək: - Qızım yaxşısan? Elə bil rəngin boğulub - deyərək əlini alnıma toxunurdu və bir anda: - Aman Allahım, sən yanırsan ki! Bəs niyə bizə xəbər etməmisən? Tez gələrdik - deyib təlaşla ayağa qalxıb termometri gətirməyə getdi... Qızdırmam 38-i keçmişdi. Anam mənə mürəbbəli çay və qızdırma salan dərman verib başımın üstündə oturub qızdırmamın düşməsini gözləyirdi. Amma düşmürdü ki, düşmürdü... Axşama doğru qızdırmam xeyli qalxmışdı. İçdiyim həblər qızdırmamı salmadığı üçün anam mənə iynə vurmaq qərarı almışdı. Amma təəssüf ki, evdə iynə yox idi. Anam bu gün olanlardan xəbərsiz olduğu üçün mənə: - Qoy Bəstiyə zəng edim, Rauf iynələri alıb gəlsin. Səni belə qoyub gedə