ə bilmirəm. Həm gecədi bu vaxt tək-tük aptek açıq olaraq - deyib ayağa qalxmaq istəyirdi ki, anamın əlini tutub qalxmağına izin vermədim... Anam diqqətlə məni süzüb nə olduğunu anlamağa çalışırdı... - Ana zəng etmə! Nə bu gün, nə də bundan sonra! Rauf yoxdu artıq! deyə zorla dilləndim... Anam qızdırmanın təsirindən sayıqladığımı zənn etsə də: - Necə yəni yoxdu qızım? deyə soruşub suallarla dolu gözlərini mənə zillədi... - Ayrıldıq ana, bu gün ayrıldıq! Daha doğrusu Rauf hər şeyi bitirdi. Amma indi bu haqda danışacaq halda deyiləm - deyərək üzümü yana tutdum və istəməsəm də səhərdən saxladığım yaşlar gözlərimdən süzülməyə başladı... Anam özünü sakit aparmağa çalışsa da sanki dünya başına yıxılmışdı. Eşitdiklərinə inana bilmirdi. Heç mən özüm inanmırdım, o necə inansın? Ləman da sarsılmışdı. Amma ağzını açıb tək kəlimə belə etmirdi... Anam bir otaqlı evin içində qərar tuta bilmirdi. Gah yanımda oturur, gah durub otaqda o baş bu başa gedirdi. Arada qızdırmamı ölçür, düşmədiyini görüb, bir "ahh" çəkirdi. O bir anda nəsə düşünüb əynini geyinərək: - Mən gedim iynə alim gəlim deyərək qapıya doğru yönəldi. Ardından: - Ana! deyə səsləndim. Üzünü çevirib mənə baxdığında: - Sənə and verirəm Allaha, Bəstiyə zəng edib bu haqda heç nə demə! Nə də ondan heç nə soruşma! Onsuz etdiyinizi etmisiz, daha qarışmayın! deyərək yenidən üzümü yana tutdum... Onsuz Eldar əmi öləndən sonra Bəsti xala ilə də aramızda soyuq küləklər əsirdi. Əvvəllər anama gündə yüz dəfə zəng edən Bəsti xala anam zəng etməsə ona zəng etməz, axtarmasa axtarmazdı. Anam isə Bəstinin başına gələnlər üçün belə olduğunu düşünürdü... Ah saf anam! Onlar oğlu ilə çoxdan bizi gözdən çıxarmışdılar, sadəcə bizim ruhumuz belə duymamışdı... *** Səhər gözümü telefonuma gələn mesaj səsi ilə açmışdım. Səhərə kimi anam da keşiyimi çəkdiyindən yanımda yatıb qalmışdı. Qalxdığımı hiss edib, o da oyanaraq cəld əlini alnıma toxunurdu və: - Şükür, düşüb qızdırma - deyib, ayağa duraraq səhər yeməyi hazırlamaq üçün mətbəxə keçdi...