Telefonu götürüb baxdığımda yenidən Nəzrinin adını görüb, öncə mesajı oxumaq istəməsəm də, sonra oxumaq qərarı aldım. Mənim zəngə və mesaja niyə cavab vermədiyimi soruşur, anamın iş məsələsini danışdığını və bu gün ora getməli olduğunu yazırdı... Mesajı oxuyub istehza ilə gülümsəmişdim... Öncə qəbul etmək istəməsəm də sonra anamın taleyinin qürurumdan üstün olduğunu düşünüb: - Salam. Ünvanı yaz! deyə qısa mesaj göndərmişdim. Nəzrindən öncə ünvan sonra isə: - Yaxşısan? deyə mesaj gəlmişdi... Bir az düşündükdən sonra bu məsələnin danışılmadan həll olunmayacağını anlayıb ona: - Bu gün bizə gələ bilərsən? Səninlə vacib danışacaqlarim var - deyə yazıb göndərmişdim... Nəzrin yazmaq əvəzinə zəng edərək: - Bir də salam Pəri. Necəsən? Nə olub? Nə məsələdi? Bəlkə şəhərə çıxaq? deyə bir nəfəsə sualları ard-arda düzmüşdü... - Yox, şəhərlik halım yoxdur. Xəstələnmişəm biraz. Sən elə ən yaxşısı bizə gəl. - Yaxşı, olar. Saat neçədə? - Anam evdə olmayanda olsa daha yaxşı olar. O görüşdə olan saatda sən də bizə gəl deyərək danışıb sağollaşmışdıq... Az sonra anama işlə bağlı xəbəri söyləyib onun iş görüşü üçün klinikaya getməli olduğunu söyləmişdim. Öncə məni qoyub getmək istəməsə də, onu zorla razı sala bilmişdim... *** Rauf isə Pərvanədən ayrılandan sonra evə gələrək anasına mujdəli xəbəri vermişdi. Anası: - Düz etdin bala, sevmədiyin biri ilə yaşamaq kabus olardı. Hərçənd atanla mən sevib evlənmişdik. Amma o da mənə dağ çəkib getdi - deyərək öz aləmində oğluna dəstək olmuşdu.... Pərvanə gecəni qızdırmadan yanıb can verən anlarda isə Rauf Günel ilə telefonda danışıb ona sevinə-sevinə Pərvanədən ayrıldığını və səhər onunla görüşmək istədiyini söyləmişdi... Günel bu xəbərə çox sevinmiş və: - Sabahı səbrsizliklə gözləyirəm - deyərək sevincini biruzə vermişdi. Çünki Rauf atası öldüyündən bəri Günellə görüşməmişdi... *** Günelin incə əlləri Raufun kobud əlləri arasında itib batmışdı. Rauf: - Bitdi.. Bütün çətinliklər geridə qaldı.. Artıq bizi heç kim, heç nə ayıra bilməz.. Səni