i sevirəm! - deyərək, ovcunda itib-batan xırda əlləri yuxarı qaldıraraq incə öpüşlərə qərq etmişdi... Günel gözündə sevinc, bir o qədər də hiyləgər qığılcımlar sayrışaraq: -Bitdi! - deyə təkrarlamışdı. Lakin Rauf onun sevgisindən o qədər kor olmuşdu ki, Günelin əsl məqsədini başa düşəcək halda deyildi.. O indi insanı göylərə ucaldan şirin, bir o qədər də təkrar yerə çırpan, sevgi adlanan şirin şərabdan içərək məst olmuşdu... - Gəl gedək! dəyərək Rauf Günelin əlindən tutub özü ilə birgə çəkməyə başladı... Günelin yerindən tərpənmədiyini görüb Rauf gözlərini Günelə zilləyərək: - Nə oldu? Gəl dəə - deyə yenidən təkrarladı... - Bəs sənin maşının hanı? Niyə ayaqla gedirik?! Rauf Günelin verdiyi qəfl suala özünü itirsə də: - Gəl gedək! Hər şeyi danışacam - deyerek Günelin əlindən yapışıb, təkrar özü ilə birgə çəkməyə başladı.. Dənizkənarı parka düşərək bir xeyli ayaqla gəzdikdən sonra boş skamyalardan birinde əyləşdilər... Həyat nə qəribədir elə deyilmi? Saatlar öncə burada 4 illik nişanlısına heç gözünü belə qırpmadan başqasını sevdiyini, onu sevmədiyini söyləyərək, hər şeyi yıxıb keçmişdi.. İndi isə burada illərdir sevdiyi və iki ildir eyni yatağı bölüşdüyü qadına artıq müflis olduqlarını, heç nələri qalmadıqlarını deyəcəkdi.. Ancaq o qədər sıxılırdı ki, buna cəsarəti çatmırdı... Bir qəlbi qirmaqdan, onun ahını almaqdan qorxmayan Rauf, indi özü üçün müflis olduqlarını dilinə gətirə bilmirdi.. Günel səbrsiz şəkildə, əsəblə dilləndi: - Rauf! Bəlkə danışasan?! Artıq neçə dəqiqədir ki, boş-boş oturub dənizi seyr edirsən.. Bəlkə peşman olmusan?! Artıq məni sevmirsən?! - deyerek yalandan kövrələrək özünü ağlamağa məcbur etdi... Sonra: - Sən bilirsən ki, sən olmasan mən yaşaya bilmərəm.. Bilirsən ki, səni necə sevirəm deyərək, elə hey dayanmadan danışmağa davam edirdi. Rauf Güneli qolları arasına alaraq sinəsinə sıxıb: - Şitttt, ağlama! Ağlama gözəlim.. Heç elə şey olar? Səni sevmədiyimi necə düşünə bilərsən?.. Sən mənim hər şeyimsən.. Səni o qədər çox sevirəm ki, deyib