Günelin qulağına doğru danışaraq, boynuna incə öpüşlər bəxş etməyə başladı... Günel: -Biz niyə burda görüşdük axı? Niyə bağ evinə getmədik? Sənin üçün çox darıxmışam deyərək şıltaq bir əda ilə Raufun dodaqlarına toxundu.. Rauf Günelin belini azca sıxaraq: - Sakit dayan gözəlim! Məni özümdən çıxartma, camaat baxır axı deyə dilləndi... - Eh baxsınlar da.. Onsuz da qısa müddət sonra həyat yoldaşım olacaqsan.. Kimə nə? deyərək Günel gözlərini süzdü və: - Rauf, evlənəndən sonra da bağ evində yaşayarıq.. Düzdür şəhərə uzaqdır, ancaq ora bizim sevgimizin başladığı yerdir.. İstəyirəm daima orada yaşayaq deyə davam etdi... Rauf gözlərini yumaraq, bir nəfəsə: - Bağ evi yoxdur artıq! söylədi... Günel əllərini boşaldaraq kənara çəkilib: - Necə yəni yoxdur? Hanı bəs? Satdın? Niyə? deyə təəccüblə soruşdu. - Mən satmadım Günel.. Məcbur aldılar.. Atamgil şirkəti batırdı.. Külli miqdarda borcun qarşılığında nəyimiz var, nəyimiz yox, hətta mənim maşınım, yaşadığımız ev, hər şeyi əlimizdən aldılar - deyərək gözlərini Günelin təəccüblə ona baxan simasında gəzdirdi.. -Bəs indi harda yaşayırsınız? - deyə Günel donuq bir vəziyyətdə soruşdu.. -Hələki xalamgildə... Ancaq özümə iş tapım, bir müddətlik kirayə çıxarıq.. Sonrası da Allah Kərimdir..Yəqin ki, evlənəndən sonra da bir müddət anamla yaşayacağıq... Günel dəli kimi gülərək Raufa baxıb: - Zarafat edirsən?.. Yox, bu eşitdiklərim yalandır.. Sən ya dəli olmusan, ya da zarafat edirsən deyirdi ki, - Günel! deyə Rauf səbri tükənmiş bir halda çəmkirdi.. Onsuzda bu vəziyyət onu kifayət qədər sıxırdı.. Bir də Günelin belə deməyi onu lap utandırmışdı... O: - Heç zarafat edənə oxşayıram?!! deyə davam etdi... Günel: - Yox! Yox, oxşamırsan! deyərək çantasını götürüb Raufdan uzaqlaşmağa başladı.. Rauf: - Off! deyərək əsəblə əllərilə üzünü ovuşdurub ayağa qalxdı.. Günelin üstünə qışqırmamalı idi.. Bu olanlarda onun heç bir günahı yox idi.. Üzr istəməli olduğunu dərk edib iri addımlarla, demək olar ki, qaçaraq Günelə çatıb qolundan yapışıb, onu