u dayandırıb, özünə tərəf çevirdi.. Günel ağlayırdı! Rauf əsəbi şəkildə bir daha "offf" deyib gözlərini yumaraq təkrar açmışdı.. Məyus baxışlarını Günelin simasında gəzdirib, üzünə düşən saçlarını qulağının dibinə verərək: - Bağışla! Bağışla məni!.. Sənə qışqırmamalı idim.. Bu olanlarda sənin heç bir günahın yoxdur.. Son zamanlar hər şey o qədər üst-üstə gəlir ki.. Hec bilmirəm nəyi necə edim.. Çox əsəbiyəm.. Bağışla, gözəlim! Rauf danışdıqca Günel iç çəkərək ağlayırdı..Rauf Güneli sinəsinə sıxaraq saçlarını oxşamağa başladı.. -Her şey yaxşı olacaq! - deyə gələcəyə ümid edərək danışsa da Günelin sakit ağlamağı hönkürtü ilə əvəz olunmuşdu... Rauf Günelin onun üstünə qışqırdığına görə ağladığını zənn etsə də əslində Günelin xəyalları puç olmuşdu.. 2 ildir arzuladığı bahalı həyat əlindən çıxmışdı... Gələcəyi bir daha məhv olmuşdu.. İndi onu düşündürən tək şey adına xələl gəlmədən Raufu özündən necə uzaqlaşdıracağı idi...Onun Raufa olan sevgisi yalnız Raufun zənginliyi qədər idi.. Əgər ki, bu zənginlik yox idisə demək ki, ortada tutuna biləcəkləri bir sevgi də yox idi. Olmamalı idi də.. O kasıb bir həyata layiq deyildi.. Onun gələcəyi hələ qarşıda idi.. Gəncliyini, gözəlliyini, savadını Raufla birgə səfil bir həyat sürərək keçirə bilməzdi.. Tezliklə bu "şou" ya son