Eşq "Pərvanə"si (Real)

Bölüm 14....

Sən getdin! Üzündə xəyanət yarası qalsın! Hər gecə sol yanın, qəlbin ağrısın. Verdiyim əməklər sədaqət olsun, Keçmişin xəyanətlə möhürlü qalsın! Yadlarla əl-ələ günün birində, Hələ mənim qoxum varkən sinəndə, Utanc gözyaşını buraxıb məndə, Sən sevdamı yarım buraxıb getdin... Gedərkən qəlbimi yanına alıb, Sən məni dərdlərlə xəstə buraxıb, Eşqimi, sevdamı yasda buraxıb, Canımı atəşdən güllərə sarıb, Sən mənim ahımı alaraq getdin! *** Rauf atəşin qaynağı, mən isə dəli bir pərvanə idim. Mən onun yalançı işığına aldanıb, özümü bilərək atəşə atıb yandırdım. Bu olanlarda mənim də günahım böyükdür, bilirəm. Amma mən dörd bir yanımı saran bu xəyanətlərə layiq deyildim. Lənət olsun, layiq deyildim... Xəyanət!... Həqiqətən, nədir xəyanət? Bir kitabda oxumuşdum. "Ruhumuzun zamanla yaxşılaşan, amma daima izi qalan beş yarasından biridir xəyanət!" Necə də doğrudur... Məncə xəyanət həm də insanın həyatda yaşaya biləcəyi ən acı təcrübələrdən biridir. Əslində xəyanət edənin kimliyi önəmli deyil. Əgər biri güvəninizi yıxarsa, qəlbinizdə yaxşılaşması uzun zaman alacaq bir yara açar. Bəzən bu yara heç bağlanmaz. Xəyanət edən şəxsə güvənməyə çalışdıqca isə o yara daha da böyüyər. Mən bir ay içində ən çox sevdiyim üç şəxsdən eyni anda xəyanət yarası almışdım. Üçü də kürəyimdən namərdcə vurulan xəncər yarasına bənzəyirdi. Amma bir fərq var idi... Xəncər yarası zamanla sağalır, xəyanət yarası isə əsla... Mən eyni anda bu üç yaranı necə saracaqdım?! Bunu heç özüm də bilmirdim.... *** Bu günki günüm məhv olmuşdu... Xoşbəxtliklə açılan səhərim, hüsranla bitmişdi... Özünün etdiyi şərəfsizlik bəs deyilmiş kimi gedərkən geriyə qalan ən dəyərli varlığımı da zənn altında buraxmışdı. Mən Raufun mənə Nəzrin haqqında dediklərinə inanmasam da ürəyimə şübhə toxumları səpilmişdi artıq. Ordan necə ayrıldığımı, evə necə gəlib çatdığımı xatırlamıram belə. Havanın istisi bir yandan, Raufun mənə vurduğu od digər yandan elə bir atəş salmışdı ki canıma hamama