barmaqları arada-bir nə isə yazsa da ,çox zaman sakit dayanırdı. Oğlunun gəlişi ilə sadəcə ona gülümsəməyi özünə borc bilirmiş kimi dərhal sonra əri kimi işinə davam etdi. Bu, ailənin problemi də məhz bu laqeydlik idi. Nurayın həyatına gəlişi ilə ailənin nə demək olduğunu bilən Yaşar ,elə onun tərəfindən xəyal qırıqlığına uğradığı üçün özünü "elə belə yaxşıdır" təsəllisi ilə sakitləşdirmişdi. Bəs niyə indi Baharın axşam yeməkləri üçün darıxırdı? Yoxsa yenə ? Yenədəmi o, "əsl ailə" sindromlu xəstəliyə tutulmaq üzrə idi? Yaşar istəmirdi, qətiyyən bağıran hisslərinə təslim olmaq istəmirdi. Cavidanın " sən edə bilməsən ,mən onu xoşbəxt edəcəm" tipli cümlələri isə eyni ahənglə qulaqlarında səslənməyə davam edirdi. Yaşar qorxdugunu hiss edirdi. "Əşşi, sadəcə ondan uzaq durum və bir neçə ay sonra ayrılım" kimi düşüncələr artıq keçərli deyildi. Yaşar indi ,ayrılıqdan sonra Baharın başqasına aid olması fikirlərini ürəyinə yaxın buraxmış və qanının isti dövranını hiss edib, geri çəkilmişdi. O, istəmirdi! Baharın əlindən çıxıb Sənanlara , Cavidanlara qismət olması fikri onu dəli edirdi.
Bahar kursa getməyə başladığı zamandan mətbəxə ancaq xüsusi reseptləri sınaqdan keçirmək üçün girirdi deyə , evin yeməklərini qulluqçular hazırlayır və Yuliya axşam yeməklərini rahatlıqla evdə yeyə bilirdi. Buna baxmayaraq gəlininin hansısa savada yiyələnmə xəbəri onu sevindirməmişdi desək, yanılarıq.O, indi Baharın peşəsi ilə bağlı suallara rahatlıqla cavab verə bilirdi. Aşbazlıq heç də utanılacaq sənət deyildi , ən azından kənd qızı statusundan çıxmaq üçün Bahara kifayət edə biləcək səviyyədə idi. Hərdən Baharın hazırladığı şirniyyatları dadmaqdan da təcrid etməmişdi özünü .Bahar qayınanasına kiçik belə olsa yaxınlaşmasına sevinirdi , hətta aylar sonra bu evlə bağlı bütün əlaqələrini itirəcəyini bilsə də, bu xoş idi. Niyəmi? Çünki bunun Yaşara xoş təsir edəcəyi fikri ona sevinc bəxş edirdi.
Yaşar yalnız televizorun səsi ilə nəşələnən qonaq otağına nəzər yetirdikdən dərhal sonra otağına