a qalxmaq istədi, amma mətbəxin işığının yanıq olduğunu görüb, ayaq saxladı. Asta addımlar ilə yaxınlaşdı və azacıq aralı qalan qapıdan içəridə nəyisə səylə qarışdıran arvadını izləməyə başladı.Bu aralı qapılardan Baharı ilk izləyişi də deyildi ,əlbətdə.
Bahar hansısa mahnını zümzümə edərək tort üçün krem hazırlayırdı və bunun üçün mikserdən istifadə etmədən ,kiçik əllərini səylə çalışdırırdı. Sonunda lazım olan qatılığı alan kremin dadına baxmaq üçün o, şəhadət barmağını batırıb ağzına doğru apardı. Onun yanaqları özündən razı şəkildə qulaqlarına doğru dartıldı, yaşıl gözləri sevinclə parladı. Bütün bunları Yaşar heyranlıqla izləyirdi. Bahar əllərini yudu və səbəbsiz xoşbəxtlik ilə işinə davam etdi, Yaşar geriyə addımladı. Keçirdiyi hisslər onun ağlını başından alırdı. Yox, niyə , axı niyə geri çəkilməli idi, niyə qorxmalı idi hisslərindən? Yaşar irəli gəldi, qapını araladı və bir az sonra özünü mətbəxin daxilində tapdı. Onun içəri keçməsini başı biskvitə qarışan Bahar hiss etməmişdi.O, üzünə düşən telə ,ona mane olmaması üçün üfürür və bulaşıq əlləri ilə arxaya doğru atmağa çalışırdı, lakin cəhdlər uğursuz idi. Bir az sonra yaxınlaşan addım səslərini eşidib ,çevrilmək istəsə də gec idi. Yaşar əlini qaldırıb barmaqları ilə onun telini arxaya , qulağının ardına vermişdi. Yaşarın bircə dənə toxunuşu bəs idi ki, Bahar soyuducu titrəyişi keçirsin. Onun gözləri ərinin üzündə , ərinin baxışları isə Baharın gözlərindən başqa üzünün hər ucunda -bucağında idi.
-Siz...
Yaşarın tünd qəhvəyi gözləri nəhayət yaşıllıq içərisində itdi-batdı.
-Bəli, mən,- o, sözləri təbəssüm əlaməti olmadan dilinə gətirdi. Bahar zərif titrəyiş ilə əsirdi. O, arxaya doğru getdi və kiçik mətbəx masasına dəyib, yıxılmamaq üçün ondan tutundu. Yaşar acımasız ovçu kimi şikarına yaxınlaşdı.
-Nə olub Bahar, məndən niyə bu qədər qorxursan?- sual çox sadə və asan və eyni zamanda cavabı olmayanlardan idi.Bahar susur , içindəki soyuducu öz vəzifəsinə davam edirdi.Yaşar nəfəs yeri qoymadan sinəsini ona