ə sil. Amma mən bir dəfə bu yolda yanmışdım. O gündən heç kimin işinə qarışmayacam deyə özümə söz vermişdim. Məni bağışla! - deyərək ayağa qalxıb getmək istəyirdi ki, Pərvanə onun qolundan yapışıb: - Getmə deyərək özünə doğru çəkdi və onu qucaqlayıb hönkürtü ilə ağlamağa başladı... Nəzrin də Pərvanəni qucaqlayıb saçlarına sığal çəkərək: - Ağla, ağla için boşalsın. Amma bu son ağlamağın olsun. Çünki bu dünyada heç bir kişi qadının göz yaşına dəymir. Bunu yadından çıxarma! deyərək ona təsəlli verməyə çalışdı... Həmin gün Nəzrin axşama kimi Pərvanəni yalnız buraxmadı. Pərvanə iki gündür içində yığılan bütün ağrı-acısını Nəzrin ilə bölüşərək xeyli rahatladı. Rəna xanımın zəng edib işə qəbul olunduğunu söyləməsi isə az da olsa onun üzünü güldürdü... *** Raufla ayrılığımızdan bir həftə keçməyinə baxmayaraq mən bütün günü ruh kimi gəzir, kimsə məni danışdırmadıqca ağzımı açıb bir kəlmə belə demirdim. Anam mənə baxıb vicdan əzabı çəksə də əlindən heç nə gəlmirdi. Bir dəfə Bəsti xanımla bu haqda danışaraq Raufun niyə belə etdiyini soruşmuşdu. O isə: - Oğlum onsuz da onu sevmirdi. Sadəcə Eldarın qorxusundan razı olmuşdu. Mən də Eldardan qorxurdum. Yoxsa əvvəldən bu işə razı olmazdım! - dediyi zaman anam ağzını açıb, gözünü yummuş, hətta onlara bəddua belə etmişdi. Ondan sonra bütün iplər qopmuş və əlaqə tamamilə kəsilmişdi... Günel isə Raufun müflis olduğunu öyrənib onu tərk etmişdi. Bunu Nəzrin Güneli başqa bir oğlanla gördükdən sonra öyrənmişdi... Nəzrin Günelə yaxınlaşıb salam verdikdən sonra oğlan onları yalnız buraxaraq maşına keçmiş: - Səni maşında gözləyirəm söyləmişdi... Nəzrin təəccüb içində: - Bəs Rauf? Nə oldu sizin böyük sevginizə? Nə tez yeni sevdaya düşdün? deyə təəccüblə soruşduğunda Günel: - Raufla ayrılmışıq. Onu sevmədiyimi anladım. Sadəcə keçici hisslər imiş. Kənana qaldıqda isə iş yoldaşımdır - deyə cavab vermişdi... - Bəs Rauf? Nə yaxşı belə tez səndən əl çəkdi? deyə soruşduğunda: - Düzü Rauf bunu uzun zaman həzm edə bilmədi. Məni çox incitdi. Hər yerdə