yolumu kəsdi. Amma artıq dözə bilməyib mənə yaxın gələrsə onu polisə verəcəyimi söyləyərək hədələyib özümdən uzaqlaşdırmağa müvəffəq oldum... Nəzrin heyrət içində: - Sən necə adamsan? Əgər sevmirdinsə niyə bəs Pərvanə ilə aralarına girdin? Niyə qoymadın evlənsinlər?! Bəlkə xoşbəxt olardılar dediyi zaman Günel: - Mən əslində sənin beyinsiz rəfiqənə yaxşılıq etdim. Buna görə mənə çox sağ ol deməlisiz. Onlar heç vaxt xoşbəxt ola bilməzdilər! - deyərək sağollaşıb Kənanın maşınına oturaraq çıxıb getmişdi... Bəli, əslində Günel həqiqətən də Pərvanəyə çox böyük yaxşılıq etmişdi. Çünki Rauf Pərvanəyə layiq biri deyildi... Pərvanə Raufla Günelin ayrıldığını eşidib: - Betər ol! deyərək onu Allaha həvalə etmişdi... Rauf isə düşdükcə düşürdü... İçkiyə qurşanıb evə gecə yarısı gəlir və demək olar ki, hər gün evdə dava salırdı. Bəsti xanım artıq bacısı gilin yanında biabır olmuşdu. Rauf işləmədiyi üçün də kirayə çıxa bilmirdilər. İçkiyə pulu hardan tapdığı isə müəmma idi... *** Həyat öz axarı ilə davam edirdi. Yay yerini payıza təhvil vermişdi. Keçən zaman ərzində Fazildən heç bir xəbər yox idi. Rəna xanım hər gün işə, Ləman isə həm dərsə, dərsdən sonra da hazırlığa gedib-gəlirdi. Pərvanə də həftənin tək günləri kursda, cüt günləri isə evdə tələbə hazırlaşdırırdı... Bu gün ev günü idi. Birazdan tələbələri gələcəkdi. Qapının döyülməsi ilə saata baxdığında hələ tələbələrin gəlməyinə yarım saat qaldığını görüb qapıya doğru getdi... Qapını açdığında gözlərinə inanmadı... Gələn Bəsti xanım idi.. Keçən aylar ərzində o qədər arıqlamış, o qədər qocalmışdı ki, onu tanımaq olmurdu... Onu qarşısında görüb, donub qalmışdım. O, nəmli gözlərlə Pərvanəyə baxıb: - Salam qızım. Keçə bilərəm?! deyə soruşdu... Pərvanə qırağa çəkilib əli ilə evi işarə edərək: - Buyurun, keçin! deyə onu evə dəvət etdi. Beynində "Onun burda nə işi var? sualı dolanırdı ki, o içəri keçə-keçə: - Yəqin ürəyində bunun burda nə işi var deyirsən hə? deyə dilləndi. Pərvanənin cavab vermədiyini görüb otağa keçib oturdu.