. Öncə ətrafa göz gəzdirib, sonra: - Səni gorbagor olasan Eldar! Gör bizləri nə günə qoydun? - deyərək durmadan ona qarğış yağdırmağa başladı. Pərvanənin donuq vəziyyətdə onu izlədiyimi görüb öncə: - Evdə heç kim yoxdu? deyə soruşdu. Pərvanə başı ilə "yox" deyə işarə etdikdən sonra o: - Qızım, Rauf bir səhvdir edib. Çox peşmandır. Gəl keç onun günahından. Uşağım əldən gedir. Nə olar mənə yardım et deyə ağlamağa başladı. Pərvanə nə gözlərinə, nə də qulaqlarına inana bilmirdi. Rauf üzsüz idi, anası isə ondan da üzsüz... Artıq bu "şou" ya dözə bilməyi: - Mən sizin üçün nə edə bilərəm? Bura niyə gəlmisiz? Anlamadım! deyərək səs tonunu dəyişdi. - Mən düşündüm ki.... - Nə düşündünüz? Nə?! Düşündünüz ki, siz gəlib burda bir-iki göz yaşı tökəcəksiz və mən də qaça-qaça Raufun yanına gedəcəm, eləmi? Yanılmısız! deyərək səsimi qaldırdım. Onun susduğunu görüb: - Daha çox yaxında anama "Rauf sevmirdi də Pərvanəni, nə edim?!" deyən siz deyildinizmi? Siz necə insanlarsınız? Xahiş edirəm evimi tərk edin! deyərək əlilə çöl qapısını göstərdi. Bəsti xanım ayağa qalxıb qapıya doğru gedə-gedə: - Bərəkallah tərbiyənə! Mən də səni adam bilib gəlmişdim. Elə Rauf düz edib səndən ayrılıb - deyə donquldandı. Pərvanə əslində ona onun dili ilə cavab vermək istəsə də tərbiyyəsi buna izin verməmişdi... Sadəcə "Ayıb olsun!" deyə bilmişdi... Bəsti xanım getdikdən sonra onun bədəni əsəbdən əsirdi. Özünü ələ almaq istəsə də bunu bacarmırdı. Əlindən ağlamaqdan başqa heç nə gəlmirdi. Bəsti xanım da eynilə oğlu kimi zəhərini axıdıb getmişdi... Bu söhbətdən sonra uzun zaman onlardan xəbər alınmamışdı... *** Zaman ötdükcə nə anamın, nə də mənim aldığım maaş bizə yetmirdi. Çünki həm ev kirəsi, həm Ləmanın hazırlıq pulu, həm də gündəlik xərclərimiz ayı-aya calamağa ancaq çatırdı... Ona görə də CV hazırlayıb bir neçə xarici şirkətə göndərmişdim. Əgər qəbul olardımsa müəllimlik işini saxlayacaqdım.. CV gondərdikdən qısa zaman ərzində məni bir neçə şirkətə çağırsalar da verdikləri əmək haqqı məni qane