sevdiyini bilsə də ,onun sevgisinə sahib olmayacağını bilsə də ,nifrətinə səbəb olmamaq üçün əlindən gələni edərdi. Dünən Yaşarın etdikləri yəqin ki, sadəcə haqqını tələb etmək kimi hər kişiyə məxsus hərəkətlər idi. Onlar sevgi əlaməti sayıla bilməzdi. Yox-yox, nə danışırsan ,heç vaxt ola bilməzdi ki, Yaşar onu sevsin, axı Bahar bu sevgiyə layiq deyildi, yox, deyildi, ola da bilməzdi... Bahar bu fikirlər dəryasında özünü öz ipi ilə boğarkən, nə biləydi axı Yaşar nələr keçirir? Dünən gecə o, öz ərinin gözlərinin içinə baxaraq , tit-tir əsən bədəninin müşaiyəti ilə -Biz belə razılaşmamışdıq, siz mənə söz vermişdiz,- deyərkən ona hansı zərbəni endirdiyini bilmirdi. Yaşar ona ancaq bir kişi kimi sahib olmaq arzusu ilə yanmırdı.O, öz sevdiyi qadından yaxınlıq hiss etmək istəyirdi. Nəticədə isə həmin elə o qadın Yaşara öz etdiyi səhvi xatırlatdı. "Sevir...O, başqasını sevir..."- Yaşar Baharın qaranlıqda parlayan yaşıl gözlərinin qara diyircəklərinə baxır, ürəyində özünə hər şeyi başa salmağa çalışırdı. Ağılsızlıq etmişdi, o, ağılsızlıq və düşüncəsizlik edib ,yenidən aşiq olmuşdu, həm də bağlanmışdı, həm də istəmişdi, həm də ehtirasla ,həm də , həm də ,həm də... Yaşar boğazında qısqanclığın zəhər kimi acı dadını hiss etdi. Tüpürüb onunla birlikdə bütün sevgisini yerə tökmək istədi , bunun tərsinə olaraq yenidən uddu, uddu və qanına qarışdırdı. Qısqanclıq onu içəridən dişləyir, didir, boğazında qoma dönürdü. Yaşar zarıyan qəlbinin səsini eşitdi ,fəqət dinmədi. Susan dodaqları aralandı, lakin heç nə demədi. Gözləri bir müddət daha ,hətta Bahar gözlərini aşağı endirdikdən sonra da ona baxmağa davam etdi ,sonra uduzduğunu qəbul etmiş kimi istiqamətini dəyişdi. "Söz vermişdi, hah!", içindəki kinayəni simasına vurmağa icazə vermədi və Baharın biləyini buraxdı. Həmin o dəqiqədən etibarən Yaşar susmuşdu, Bahar səhər belə onun müraciətini eşitmədi. Hər zamankı vaxtda əri onu maşının yanında gözlədi və bir kəlmə kəsmədən kursa apardı.Axşam isə Yaşar onun üçün daha böyük sürpriz