astagəl həyat yoldaşını həyətdə tək qoydu. Aralarında sürən bu səssizliyi Fateh də hiss edir və onları pəncərədən izləyirdi. Artıq pəncərədən oğlu ilə gəlinin gəlməsini izləmək onun hobbisinə çevrilmişdi desək yanılmarıq. Yaşar evdən ona lazım olan ( əslində isə sadəcə bəhanə sayılan) sənədləri götürüb ,bir stəkan su içdikdən sonra həyətə çıxdı. Bahar hələ də orada idi .Yaşar Baharın sakitcə ,heç nə demədən və etmədən orada dayanmasına təəccüblənsə də yenə heç nə demədi və gözlərini qıraqda tutmağa çalışdı. Bahar dolğun dodaqlarını nə isə demək üçün tərpətsə də bunun çətin olduğunu anlamış kimi ,ən yaxşısı susum prinsipi ilə avtomobili işə salan ərinə baxmağa davam etdi. Axşam Yaşar otağa gələndə Bahar yatmamışdı ,belə deyək- özünü yatmışlığa vurmamışdı və intizarla ,uzun uzadı beynində apardığı müzakirələrdən sonra ,bəlli ki, çox çətinlikdə qərara gəldiyi söhbəti açmağa hazır vəziyyətdə yataqda oturmuşdu. Yaşar içəri keçər, keçməz o, ayağa qalxdı. Yaşarın gözləri çox yaxşı görürdü, lakin niyə də bildirəydi ki? O, özünü heç nə hiss etməmiş kimi aparmaqda ustadlaşmağa başlayırdı. Bahar bir müddət gözləsə də ki, Yaşar ona baxsın , daha sonra bunun olacağı ümidini itirdiyi üçün özünü başı sabah geyinəcəyi geyimi dolabda axtarmağa qarışan kimi aparan ərinə nəhayət müraciət etdi. -Siz...,- Yaşar eşitdi ,əlbətdə eşitdi, amma çevrilmədi, qətiyyən çevrilmədi. -Bu gün də aşağıda yatacaqsınız? Nəhayət! Yaşar Baharın görə bilməyəcəyi gülüşü gizlətmədən aldığı zövqə azadlıq verdi.Məhz bu! Məhz bunu gözləyirdi o. -Etirazın var?- Yaşar əlindəki köynəkdən gözünü çəkmədən Bahara tərəf çevrildi. -Yox... Yox, əlbətdə. Sadəcə... -Sən ki, özün mənə irəli getməməyimi dedin. Düşündüm yəqin mənimlə bir otaqda qalmaq da xoşuna gəlmir . -Elə deyil,- Bahar anidən dillənəndə Yaşar gözlərini qaldırıb, dərhal ona baxdı. Çox böyük səhv etdiyini başa düşən Baharın gözləri isə öz dairəsini genişləndirdi. Budur Yaşar ona tərəf addımladı ,amma nə əcəbsə bir neçə addım sonra dayandı və əlindəki